I Ethan.
Płakała.
Starała się nie płakać.
Bo ktoś jej powiedział, że to tylko pogorszy sprawę.
Ta myśl sprawiła, że coś we mnie zacisnęło się.
Marcus wciąż stał
Rozmawiał przez chwilę.
Słyszałem jego motocykl.
Potem…
„Jestem na twojej ulicy”.
Zacisnąłem mocniej kierownicę.
„Policja jedzie” – powiedziałem.
„Dobrze”.
Pauza.
„Marcus…”
Nie wiedziałem, co chcę powiedzieć.
Czy chciałem, żeby zachował spokój?
Po prostu wyprowadził Ethana i odszedł?
Czy…
coś innego?
Zanim zdążyłem się zdecydować, odpowiedział.
„Najpierw wyciągnę chłopaka” – powiedział.
„A potem?”
Chwileczkę.
„Zobaczymy”.
Samochód się zatrzymał.
Drzwi zatrzasnęły się.
Stanęli na żwirze.
Szybko. Z determinacją.
Potem…
Cisza.
Taka cisza, że aż uszy bolą.
„Marcus?” Powiedziałem.
Brak odpowiedzi.
„Marcus, porozmawiaj ze mną.”
Wciąż nic.
Potem…
Huk.
Głośny. Gwałtowny.
Skrzypienie drewna.
Jak wyważanie drzwi.
Nacisnąłem mocniej gaz.
Następne kilka minut wydawało się godzinami.
Kiedy skręciłem w swoją ulicę, zobaczyłem migające światła w oddali.
Policja.
Dobrze.
Ale nie dość szybko.
Nigdy nie dość szybko.
Ledwo zaparkowałem – zostawiłem samochód w połowie na chodniku – i pobiegłem.
Leave a Comment