To znaczy, że masz stal w kręgosłupie”. Staruszka ścisnęła jej dłoń i odeszła, zostawiając Yatunde stojącą samotnie na deszczu, a jej słowa rozbrzmiewały echem: „Cokolwiek nadchodzi”. Jej tata wiedział. W jakiś sposób wiedział. Tej nocy Yatunde siedziała sama w maleńkim mieszkaniu taty w Surulere, otoczona życiem, które zbudował.
Wytarta kanapa, którą posiadał od 20 lat, telewizor z tylko trzema kanałami, kuchenny stół, przy którym co wieczór pomagał jej w odrabianiu lekcji, przy którym jedli razem niezliczone obiady, przy którym uczył ją, że najlepsze rozmowy toczą się przy prostym jedzeniu i szczerej miłości. Powinna była spakować jego rzeczy, posegregować dobytek, wykonać wszystkie praktyczne zadania, które przychodzą po śmierci.
Ale nie mogła się ruszyć. Po prostu siedziała w jego starej kurtce, wdychając jego ulatniający się zapach, próbując zrozumieć, co miał na myśli mówiąc o skrytce depozytowej, o ochronie, o byciu Adebowale. Zadzwonił jej telefon. Femi. „Hej” – powiedział, a za nim rozległ się głośny hałas w tle.
Jestem, muzyka, śmiech. „Tylko się melduję.
Wszystko w porządku?” „Gdzie jesteś?” „Właśnie zjadłem kolację z ekipą. Wiesz, jak to jest. Musiałem się odprężyć po pogrzebie. Ciężki dzień.” „Ciężki dzień.” Gwiazdka. Jakby to on składał tatę do grobu. „Kiedy wracasz?” „Eee, pewnie późno. Może potem pójdziemy do baru. Powinieneś trochę odpocząć. Wyglądasz na wyczerpanego.”
Leave a Comment