W końcu i ona to dostrzegła. Deszcz walił na cmentarz Ikoyi, jakby samo niebo pogrążyło się w żałobie. Yatunde stała na skraju grobu taty, jej czarna sukienka była przemoczona, a dłoń spoczywała na spuchniętym brzuchu, gdy słowa pastora rozmywały się w bezsensowny dźwięk. Nie słyszała go przez szum w głowie, rozpaczliwy głos krzyczący, że to nie może być prawda, że za chwilę jej tata podejdzie do niej i powie: „Żartuję, kochanie.
Nigdzie się nie wybieram”. Ale mahoniowa trumna opuszczana do grobu mówiła co innego. Żółte róże, które położyła na wierzchu, jego ulubione, już więdły na deszczu, a płatki spływały w błoto. Było tam może ze 30 osób. Byli współpracownicy ze szkoły podstawowej w Coronie, kilku sąsiadów, kilku dalekich kuzynów, którzy pojawili się z poczucia obowiązku.
Ludzie, których Yatunde ledwo rozpoznawała. Jej tata żył cicho, kochał głęboko i umarł, pozostawiając po sobie pustkę, która wydawała się zbyt duża, by Yatunde mogła przetrwać. Femi stał obok niej, ale równie dobrze mógłby być na innej planecie. Trzymał parasol nad swoją głową, nie jej. Co kilka minut sprawdzał telefon, zaciskając szczękę z niecierpliwości.
Kiedy pastor powiedział: „Z prochu w proch się obrócisz, w proch się obrócisz”. Femi westchnął na tyle głośno, że Yatunde to usłyszała. Spojrzała na niego, naprawdę spojrzała na niego i zobaczyła obcego człowieka. Ten mężczyzna, który obiecał jej miłość w zdrowiu i chorobie, na dobre i na złe, nie mógł nawet udawać, że obchodzi go to, że właśnie straciła wszystko. Po nabożeństwie, gdy ludzie przechodzili obok, składając kondolencje, których Yatunde nigdy nie zapamiętała, Femi nachylił się i wyszeptał: „Muszę iść.
Mam spotkanie z klientami”. Yatunde powoli odwróciła się do niego. „Spotkanie? Femi, właśnie pochowaliśmy mojego tatę”. „Wiem, kochanie, i przepraszam. Ale ta umowa była w toku od miesięcy. Nie mogę po prostu powiedzieć: „Twoja żona właśnie pochowała ojca”. Jej głos był płaski, martwy. Miał na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na zakłopotanego.
„Słuchaj, są tu ludzie. Nic ci nie będzie. Do zobaczenia później w domu”. Pocałował ją w czoło, szybko, zdawkowo, jak głaska się psa, i odszedł przez deszcz w stronę parkingu, wyciągając telefon, zanim jeszcze dotarł do samochodu. Yatunde patrzyła, jak odchodzi, a w jej wnętrzu pękało coś, czego jeszcze nie znała.
Podeszła starsza kobieta, pani Adeyemi, która pracowała w recepcji w szkole jej taty. Przytuliła Yatunde mocno, a zapach pachniał lawendą i naftaliną. „Twój tata był najwspanialszym mężczyzną, jakiego znałam” – wyszeptała. „Mówił o tobie każdego dnia. Byłaś całym jego światem”. Yatunde nie mogła wydusić z siebie ani słowa.
Po prostu skinęła głową, a łzy mieszały się z deszczem na jej twarzy. „Powiedział mi coś kilka tygodni temu” – kontynuowała pani Adeyemi. „Powiedział: »Bimp, moja córeczka jest silniejsza, niż jej się wydaje, i wkrótce będzie potrzebowała całej tej siły«. Nie rozumiałam wtedy, co miał na myśli. Ale Yatunde, kochanie, cokolwiek cię czeka, cokolwiek nadchodzi, masz w sobie krew taty.
Leave a Comment