Mój mąż ledwo wyjechał w swoją tak zwaną podróż służbową, gdy nagle moja sześcioletnia córka wyszeptała: „Mamo… musimy lecieć. Już”.

Długo wpatrywałam się w wiadomość, a serce waliło mi w piersi. Bawił się mną. Bawił się mną. Ale dlaczego? Czego on tak naprawdę od nas chciał?

Poczułam, jak ściany mojego umysłu znów się zaciskają. Nie byłam gotowa stawić temu czoła. Nie byłam gotowa na to, co planował. Ale nie miałam wyboru. Nie mogłam już przed nim uciec.

Odgłos otwieranych drzwi wejściowych wyrwał mnie z zamyślenia. Do pokoju weszła Tessa z twarzą ściągniętą z troski. „Audrey, wszystko w porządku?” zapytała cicho.

Odwróciłam się do niej, wymuszając uśmiech, którego nie czułam. „Będę”, powiedziałam, choć wiedziałam, że to nieprawda.

„Nie pozwól mu wejść ci do głowy”, ostrzegła delikatnie. „On próbuje wmówić ci, że ma kontrolę, ale to ty masz władzę. Ty i Sadie. Jesteście silniejsze, niż mu się wydaje”.

Skinęłam głową, choć jej słowa nie uciszyły burzy, która we mnie szalała. „Muszę wiedzieć, co on naprawdę robi, Tesso. Muszę zrozumieć, dlaczego to robi”.