Tessa zawahała się, zanim znów się odezwała. „Może i tak, ale musisz być ostrożna, Audrey. Prawda bywa niebezpieczna, zwłaszcza gdy nie wiesz, z czym masz do czynienia”.
Nie mogłam się z tym kłócić. Ale prawda była taka, że nie mogłam przestać. Nie mogłam tego tak zostawić, nie po tym wszystkim, co się wydarzyło. Musiałam się dowiedzieć, dlaczego Derek stał się tym człowiekiem, dlaczego tak bardzo starał się zniszczyć wszystko, co zbudowaliśmy.
Znów podeszłam do okna, wpatrując się w pustą ulicę. Nie wiedziałam, co Derek zaplanował, ale jedno wiedziałam na pewno: to jeszcze nie koniec. Ani trochę.
Zerknęłam na Tessę, która uważnie mi się przyglądała. „Nie pozwolę mu na to”.
Tessa skinęła mi uspokajająco głową. „Wiem, że nie dasz rady. Ale nie musisz robić tego sama. Razem damy sobie z tym radę”.
Skinęłam głową, próbując zaczerpnąć siły z jej słów, ale w głębi duszy znałam prawdę: to ja musiałam stawić czoła Derekowi. To ja musiałam go powstrzymać. I zrobię to. Bez względu na wszystko.
Kiedy usiadłam z powrotem obok Sadie, poczułam dziwne poczucie determinacji w piersi. Koszmar był daleki od końca, ale już nie bałam się ciemności. Bo teraz miałam powód, by walczyć. I nic – nawet Derek – nie mogło mi tego odebrać.
Aktualności
Leave a Comment