Oparłam się plecami o kanapę i zamknęłam na chwilę oczy, próbując uspokoić oddech. Moje myśli wirowały, uwięzione w wirze strachu i dezorientacji. Ale jedna rzecz pozostała krystalicznie jasna: nie mogłam uciec. Nie mogłam po prostu zniknąć w nocy, zostawiając wszystko za sobą. Nie mogłam pozwolić Derekowi wygrać.
Pukanie do drzwi wyrwało mnie z koncentracji. Podskoczyłam, przestraszona i szybko wstałam, serce znów zaczęło mi walić. Kto to był? Kolejni policjanci? Kolejne pytania? A może, co gorsza, Derek? Czyżby w końcu po nas przyszedł?
Ostrożnie podeszłam do drzwi, zerkając przez wizjer. Pojawiła się znajoma twarz – Tessa, wyglądająca na zaniepokojoną, ale i ulżoną na mój widok.
Szybko, niemal rozpaczliwie, otworzyłam drzwi i wciągnęłam ją do środka.
ide. „Tessa” – wyszeptałam napiętym głosem. „Derek… wysyła mi wiadomości. Powiedział, że musimy odejść. Grozi nam”.
Tessa szeroko otworzyła oczy i natychmiast wzięła mnie za ręce. „Audrey, musisz mnie wysłuchać. To nie jest coś, z czym poradzisz sobie sama. Musisz odejść, natychmiast”.
Pokręciłam głową, zdezorientowana. „Iść? Iść dokąd? Nie mogę po prostu uciec, Tessa. To mój dom. Nie pozwolę mu odebrać mi wszystkiego. Nie pozwolę mu już mną sterować”.
Twarz Tessy złagodniała ze zrozumieniem, ale w jej głosie słychać było ostrą natarczywość. „Rozumiem. Naprawdę. Ale musisz być ostrożna. Jeśli naprawdę jest zamieszany w coś tak niebezpiecznego, pozostanie tutaj może pogorszyć sytuację. Jeśli chce, żebyś odeszła, to nie tylko po to, żeby cię nastraszyć. Próbuje cię zapędzić w kozi róg. Nie wiesz, do czego jest zdolny”.
Jej słowa uderzyły mnie jak cios. Próbowałam walczyć z Derekiem, bronić swojej pozycji, ale nie zastanawiałam się, jak daleko będzie gotów się posunąć, żeby dostać to, czego chce. Żeby kontrolować narrację. Żeby kontrolować nas.
Leave a Comment