Mój mąż ledwo wyjechał w swoją tak zwaną podróż służbową, gdy nagle moja sześcioletnia córka wyszeptała: „Mamo… musimy lecieć. Już”.

Skinęłam głową, ale mu nie uwierzyłam. Nie do końca. Derek był dobry w znikaniu. Robił to już wcześniej – drobne rzeczy, kłamstwa, opuszczanie spotkań, nieodbieranie telefonów – ale to było inne. To było coś poważniejszego. Znacznie poważniejszego. Nie tylko się ukrywał – aktywnie próbował wymazać nas ze swojego życia. I to mnie przerażało.

Sadie w końcu zasnęła, jej małe ciałko zwinięte na kanapie pod kocem. Delikatnie pocałowałem ją w czoło i usiadłem obok, próbując uspokoić gonitwę myśli.

Mój telefon zawibrował, przerywając ciszę. Podskoczyłem, zaskoczony nagłym dźwiękiem, i sięgnąłem po niego drżącymi rękami.

To był SMS od nieznanego numeru:

Mam nadzieję, że jest ci wygodnie. Niedługo będziesz.