Rzadko płakało i zdawało się rozumieć, że wszyscy starają się jak mogą. W nocy, kiedy myślała, że Ada śpi, Goi tuliła dziecko i cicho płakała. Ada wiedziała, że jej matka zmaga się z czymś więcej niż tylko chorobą. Z poczuciem winy za opiekę nad cudzym dzieckiem, strachem przed zdemaskowaniem, ciężarem sekretów, które nosiła. To wszystko ją przytłaczało.
Mijały miesiące. Natychmiastowa panika opadła i nikt nie szukał ich w Uunie. Ale Ada widziała, że jej matka umiera. Nie tylko z powodu choroby, ale od środka. Pewnego wieczoru, gdy siedzieli przy małym ognisku, Gozi nagle przemówił: „Nie mogę tak dłużej żyć”. Ada: „Co masz na myśli? To dziecko, ono nie jest nasze.
Ma ojca, który pewnie bardzo się o niego martwi. A my żyjemy w kłamstwie”. Ada poczuła ucisk w piersi. „Ale mamo, my go kochamy, a on kocha nas. Czy to nie wystarczy? Miłość nie zawsze wystarcza, kochanie. Czasami robienie tego, co słuszne, oznacza rezygnację z tego, czego pragniesz najbardziej”. Enozi wyciągnął rękę i wziął Adę za rękę. „Zdecydowałam. Jedziemy do Laros.
Znajdziemy Jacka Lawsona i oddamy jego syna”. Oczy Ady napełniły się łzami. „Ale mamo, co jeśli nas aresztują? Co jeśli pomyślą, że go porwaliśmy? Wtedy się z tym zmierzymy. Ale nie mogę umrzeć ze świadomością, że oderwałam mężczyznę od jego dziecka. Nie mogę zostawić cię z tym ciężarem”. Następnego ranka Enozi zaczęła przygotowywać się do podróży do Laros.
Sprzedała to, co mieli, żeby kupić bilety autobusowe i akcesoria dla dziecka na podróż. Ada patrzyła na matkę z ciężkim sercem. Rozumiała, że oddanie Amy ojcu to właściwa decyzja, ale emocjonalnie myśl o oddaniu go była jak wyrwanie jej serca. „Mamo, co jeśli jego ojciec go nie zechce?” Ada zapytała, pakując swój skromny dobytek.
Co masz na myśli? Cóż, jeśli ktoś go porwał, to może jego ojciec w ogóle go nie chciał. Może dlatego został wyrzucony. Goi przerwała pakowanie. Adah, żaden rodzic nie wyrzuca swojego dziecka. Ktoś inny to zrobił. Ktoś, kto chciał skrzywdzić Jacka Lawsona, odbierając mu to, co było dla niego najważniejsze.
Skąd wiesz? Bo znałam go kiedyś. I kimkolwiek by nie był, nie jest człowiekiem, który porzuciłby swoje dziecko. Ada skinęła głową, ale nie była przekonana. Historie, które słyszała o Lawsonach, przedstawiały ich jako bezdusznych ludzi, którym zależało tylko na…
Pieniądze i władza. Jak ktoś taki mógł naprawdę kochać dziecko? W noc przed ich wyjazdem Ada trzymała stwórcę blisko siebie, zapamiętując każdy szczegół jego małej twarzyczki.
Leave a Comment