Był teraz większy, zdrowszy, bardziej czujny. Kiedy się do niej uśmiechnął, jej serce pękło jeszcze bardziej. „Przykro mi, maleńka” – wyszeptała. „Przykro mi, że nie możemy cię zatrzymać, ale może twój prawdziwy ojciec pokocha cię tak, jak na to zasługujesz”. Amika cicho zabulgotała i uniosła dłoń, by dotknąć jej twarzy. Wyglądało to niemal tak, jakby próbował ją pocieszyć. Laros był przytłaczający.
Hałas, tłumy, masywne budynki – Ada nigdy tego nie widziała. Mocno trzymała się ręki matki, gdy przemierzali zatłoczone ulice. Amika bezpiecznie siedział w nosidełku, oparty o pierś Eno. Znalezienie rezydencji Lawsonów nie było trudne. Wszyscy wiedzieli, gdzie mieszkają bogate rodziny, a posiadłość Lorsonów słynęła z rozmiarów i przepychu. Stojąc u masywnej bramy, Ada czuła się mniejsza niż kiedykolwiek w życiu. Dom za bramą wyglądał jak z bajki: ogromny, biały, z zadbanymi ogrodami i fontannami. Trudno było uwierzyć, że w takim miejscu mieszkają prawdziwi ludzie. „Mamo, boję się”. Ada szepnęła. A Goi ścisnęła jej dłoń. Wiem, kochanie.
Też się boję. Ale postępujemy słusznie. Ochroniarze przy bramie patrzyli na nich z podejrzliwością. Dwie biedne kobiety i niemowlę stały przy bramie jednej z najpotężniejszych rodzin w Nigerii. To było ewidentnie nietypowe. „Czego chcesz?” – zapytał niegrzecznie jeden z nich. Enozi wyprostowała ramiona.
Muszę rozmawiać z panem Jackiem Lawsonem. Chodzi o jego syna. Strażnicy wymienili spojrzenia. Co z jego synem? Mam informacje o porwanym dziecku. Mam dziecko. Efekt był natychmiastowy. Jeden ze strażników wykrzykiwał rozkazy przez radio, podczas gdy drugi groźnie wystąpił naprzód. Jesteście porywaczami. Jego ręka powędrowała do broni.
Nie, nie, nie jesteśmy porywaczami. Znaleźliśmy dziecko. Opiekowaliśmy się nim. Przyjechaliśmy, żeby je oddać. Ale strażnicy nie słuchali. W ciągu kilku minut przyjechały radiowozy, a Ada z przerażeniem patrzyła, jak jej matka jest skuta kajdankami. „Mamo” – krzyknęła Adah, gdy ją też skuli.
„Wszystko w porządku, kochanie” – powiedziała Engo Gozi, mimo że łzy spływały jej po twarzy. „Wszystko w porządku. Postąpiliśmy słusznie”. Huh. Gdy prowadzono ich przez bramy rezydencji, Ada dostrzegła luksus panujący w środku. Marmurowe podłogi, kryształowe żyrandole, służbę w uniformach. To było jak wejście do innego świata. Zaprowadzono ich do małego pokoju ochrony i pozostawiono, żeby czekali.
Amika zaczęła płakać, przerażona całym tym zamieszaniem, a serce Adah pękło na ten dźwięk. „Cicho, maleńka” – wyszeptała. „Wszystko w porządku. Znajdziemy twojego tatę”. Drzwi otworzyły się z taką siłą, że Ada podskoczyła. Wysoki mężczyzna w drogim garniturze wszedł mu w twarz, pociemniałą z wściekłości. Adah od razu wiedziała, że to Jack Lawson.
Leave a Comment