Ktoś go tam zostawił. Głos Ady był natarczywy, zdesperowany. On jest taki mały, mamo. Musimy mu pomóc. Gozi powoli wstała, z pobladłą twarzą. Coś w jej wyrazie twarzy sprawiło, że Ada poczuła niepokój w żołądku. „Pokaż mi”, powiedziała cicho jej matka. Ada ostrożnie położyła dziecko w ramionach matki, a dłonie Engo zaczęły się trząść, tym razem nie z powodu choroby, ale z zupełnie innego powodu.
Jej wzrok utkwiony był w złotym medalionie, który wypadł z rąk dziecka. „Nie” – wyszeptała Engoi tak cicho, że Ada prawie jej nie usłyszała. „Nie, nie, nie. Mamo, co się stało? Znasz to maleństwo?” Ręce M Go drżały, gdy wodziła po herbie lwa i tarczy na medalionie. Twarz jej całkowicie odpłynęła.
Ada, musimy go tu natychmiast zabrać. Co? Mamo, nie. Został porzucony. Ktoś wyrzucił go jak śmiecia. Głos Aidy załamał się z emocji. Nie możemy go tam zostawić na śmierć. Nie rozumiesz. I Goi powiedziała głosem napiętym ze strachu. Ten medalion, to maleństwo, Ado, należy do rodziny Lawsonów. Ada zmarszczyła brwi.
Słyszała szepty o Lawsonach w wiosce. Byli bogaci, potężni, budzili strach, ale nigdy nie rozumiała, dlaczego ludzie mówią o nich szeptem. Więc skoro jest ich, czy nie zechcą go z powrotem? Śmiech Go był gorzki, przestraszony. Zechcą go z powrotem? Ado, Lawsonowie to nie dobrzy ludzie. Są niebezpieczni. Jeśli się dowiedzą… Mamy ich dziecko, ale mamo, spójrz na nie.
Ada wskazała na niemowlę, które zasnęło w ramionach Ingo. To tylko niemowlę. Nie zrobiło nic złego. Nie możemy go po prostu porzucić. Nie porzucimy go. Oddamy go rodzinie. Wrzucając go z powrotem do lasu, głos Adah się podniósł. To nie jest oddanie go. To go zabija. Łzy zaczęły spływać po policzkach Adah.
Nie potrafiła wytłumaczyć zaciekłej opiekuńczości, która ją ogarnęła w chwili, gdy zobaczyła dziecko. To było tak, jakby coś się w niej obudziło. Coś, co mówiło, że to dziecko jest jej, by je chronić. Proszę, mamo. Proszę, tylko na tę noc, zapewnijmy mu ciepło i jedzenie, a jutro wymyślimy, co robić. Goi spojrzała na zapłakaną twarz córki, a potem na śpiące niemowlę, a jej własne oczy wypełniły się łzami.
Ada, nie wiesz, o co prosisz. Lawsonowie. Już raz zniszczyli mi życie. Jeśli znajdą na zewnątrz. Co masz na myśli mówiąc „kiedyś wcześniej”? Ale Engi już się odwrócił, ściskając
Zaciśnij mocniej dziecko. Tylko na dziś wieczór, wyszeptała. Ale jutro znajdziemy sposób, żeby go oddać rodzinie. „Obiecaj mi, Ado”.
Aa skinęła szybko głową, czując ulgę. Będzie się martwić o jutro, kiedy nadejdzie. Teraz musiała tylko zadbać o bezpieczeństwo tego maluszka. Tej nocy Ada obudziła się i zobaczyła matkę siedzącą przy kominku, wpatrującą się w śpiące dziecko z wyrazem twarzy, którego Ada nigdy wcześniej nie widziała. To był ból, ale też coś jeszcze. Rozpoznanie.
Mamo, wszystko w porządku? Goi lekko podskoczyła, a potem spróbowała się uśmiechnąć. Nic mi nie jest, kochanie. Po prostu patrzyłam, jak śpi. Ada usiadła obok matki, wpatrując się w jej twarz w blasku ognia. Mamo, mówiłaś, że Lawsonowie zniszczyli ci życie. Co miałaś na myśli? Przez długą chwilę Enoi milczał.
Potem tak cicho, że Adah musiała się wysilić, żeby usłyszeć. Zaczęła mówić. Byłam młoda, kiedy poszłam do pracy dla nich. Młodsza niż teraz. Moi rodzice zmarli, a ja rozpaczliwie potrzebowałam pracy. Lawsonowie szukali pokojówki i dobrze płacili. Ada czekała, przeczuwając, że jest coś więcej. Pracowałam tam 2 lata. Jack Lawson.
Nie był taki jak inni. Był dla mnie miły. Traktował mnie jak człowieka, a nie tylko jak mebel. Ale jego żona… Głos Enozi stwardniał. Była okrutna, mściwa. Zmieniła moje życie w piekło. Co się stało? Nie mogę… Nie mogę ci wszystkiego powiedzieć, Adah. Jeszcze nie. Ale oskarżono mnie o coś, czego nie zrobiłam. O coś strasznego. I mnie wyrzucono.
Leave a Comment