Ale Octavio zdawał się cofać w czasie, mówiąc nie do niej, lecz do sali i do siebie. „Trzydzieści pięć lat temu Arturo Durán wygrał Narodowy Konkurs Pianistyczny aranżacją Debussy’ego tak oryginalną, że trzech sędziów spierało się później o to, czy geniusz nie przerodził się w bezczelność. Miał dziewiętnaście lat. Powinien był zaistnieć na każdej scenie w kraju. Zamiast tego, w ciągu dwóch lat zniknął”.
Serce waliło ci tak mocno, że zacierało ci się pole widzenia.
„Mój ojciec udzielał prywatnych lekcji” – powiedziałaś cicho.
Octavio spojrzał na ciebie z czymś w rodzaju żalu. „Bo tacy jak ja go zawiedli”.
Sala balowa wyszła już poza ciszę. Wkroczyła w ten niebezpieczny stan słuchania, w którym prawda, raz uwolniona, zaczyna przemierzać każdy kąt pomieszczenia.
Regina otrząsnęła się pierwsza, choć tylko w kruchy sposób osoby zbyt dumnej, by przyznać się do strachu. „To nie jest czas na stare legendy sztuki”.
Octavio odwrócił się do niej.
„Pamiętasz go” – powiedział.
To nie było pytanie.
Rumieniec pokrył szyję Reginy. „Dwadzieścia lat temu dawałem recitale charytatywne. Poznałem wielu muzyków”.
„Pamiętasz go” – powtórzył Octavio. „Bo grał w twoim domu. Bo twój ojciec obiecał sponsorować jego karierę. Bo po tym, jak Arturo odmówił zrzeczenia się praw wydawniczych na rzecz twojej rodzinnej wytwórni za grosze, twój ojciec dopilnował, żeby pewne drzwi się zamknęły”.
Z ust panny młodej wyrwał się jakiś dźwięk. Nie krzyk. Coś mniejszego i bardziej zszokowanego. Pan młody wyraźnie się wyprostował. Kilku gości wymieniło szybkie, ostre spojrzenia. Nie chodziło już o biednego chłopca przy pianinie. To był najmniej lubiany gatunek starych bogaczy: udokumentowane wspomnienia.
Wpatrywałaś się w Octavio, niezdolna myśleć poza szumem w uszach.
Twój ojciec czasami wspominał o bogatych mecenasach. Z goryczą, niejasno. O mężczyznach, którzy uśmiechali się do talentu, a potem wyceniali go jak bydło. O kobietach, które wychwalały „surowy kunszt”, negocjując jednocześnie kontrolę. Ale nigdy nie wymieniał nazwisk. Nigdy nie chciał zatruwać twoich uszu całą swoją porażką. Może wierzył, że cisza to ostatnia własność, jaką jeszcze posiadał.
Regina znów się zaśmiała, ale teraz dźwięk był urywany. „Co za melodramatyczne oskarżenie”.
Octavio sięgnął pod marynarkę.
Ochroniarze się spięli. Goście pochylili się do przodu. Ale on wyjął tylko stary skórzany portfel, a z niego złożone, pożółkłe zdjęcie. Uniósł je wystarczająco wysoko, by mogli je zobaczyć ci, którzy byli najbliżej, po czym podszedł do fortepianu i ci je podał.
Twoje palce drżały, gdy je robiłaś.
Zdjęcie było stare, z wygładzonymi przez czas krawędziami. Na nim znacznie młodszy Arturo Durán stał obok fortepianu koncertowego, trzymając medal przy piersi, uśmiechając się promiennie, jakiego nigdy nie widziałaś na żadnym zdjęciu z dzieciństwa. Obok niego stał młody Octavio, a za nimi, elegancka i nawet wtedy nieuśmiechnięta, stała kobieta, którą rozpoznałaś od razu, mimo upływu dekad.
Regina.
Wszyscy w jednej chwili odetchnęli z ulgą.
„O mój Boże” – wyszeptał ktoś.
Twarz Reginy w końcu się zmieniła. Po raz pierwszy opuściła ją pewność siebie.
„To niczego nie dowodzi” – warknęła.
Ale Octavio już sięgał po coś innego. „Nie?” Wyciągnął z tego samego portfela złożony program. „Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny, 1987. Zwycięzca: Arturo Durán. Sponsorowane przyjęcie artystyczne zorganizowane przez Fundację Montalbán”.
Skrzypek, który stał na skraju sali, odezwał się niespodziewanie. „Znam to nazwisko” – powiedział. „Mój profesor w konserwatorium o nim wspominał. Powiedział, że zniknął po odmowie zawarcia kontraktu”.
Kolejny starszy gość gwałtownie uniósł głowę. „Pamiętam tę historię”.
Leave a Comment