Teraz szmery się nasiliły.
Jak pęknięcia w lodzie, rozpoznanie rozprzestrzeniało się od stołu do stołu. Zaginiony pianista. Zrujnowana kariera. Bogata rodzina. Wyzyskujące kontrakty. Dług. Zniknięcie. Półzapomniane fragmenty skandalu sprzed dekad, nagle powracające, by zamieszkać w ciele w postaci siedemnastoletniego bezdomnego chłopca siedzącego wyprostowanego przy weselnym fortepianie Montalbánów.
Chciało się zniknąć i jednocześnie pozostać na zawsze w centrum sali.
Regina rozejrzała się i zobaczyła, jak jej kontrola rozpada się na kawałki. Jej córka, blada jak obrus, wyszeptała: „Mamo, czy to prawda?”
„Oczywiście, że nie”.
Ale głos panny młodej stał się ostrzejszy. „Naprawdę?”
Odpowiedź nie nadeszła wystarczająco szybko.
To była wystarczająca odpowiedź.
Ojciec pana młodego, senator ze srebrnymi spinkami do mankietów i postawą człowieka wyszkolonego w kontrolowaniu szkód, wstał od stołu prezydialnego. „Może” – powiedział z wymuszoną gładkością – „powinniśmy kontynuować to w cztery oczy”.
Octavio zaśmiał się raz, szorstko
i bez radości. „Prywatnie, tak grzebią ludzi tacy jak my”.
Odwrócił się do ciebie. „Gdzie mieszkałaś?”
To pytanie oszołomiło cię bardziej niż cokolwiek innego.
„Nigdzie”, powiedziałaś, zanim duma zdążyła cię ocenzurować. „Pod mostem”.
Widoczny dreszcz przeszedł przez pokój.
Co innego ubolewać nad ubóstwem abstrakcyjnie z tapicerowanych krzeseł. Co innego słyszeć je wypowiedziane wprost przez osobę, której muzyka właśnie zdarła z ciebie jedną po drugiej drogie maski.
Octavio na chwilę zamknął oczy, jakby przyjmował cios zbyt późno, by go odeprzeć. Kiedy je otworzył, decyzja w nich była przerażająco jasna. „To się kończy dziś wieczorem”.
Regina zrobiła krok naprzód. „Nie możesz mówić poważnie”.
Leave a Comment