Przez 8 miesięcy karmiłeś bezdomną kobietę śniadaniem… Potem zjawiło się po ciebie wojsko

„Byłeś śledzony” – szepcze. „Z mojego powodu”.

Wpatrujesz się w nią, gorączkowo próbując ułożyć logikę z dymu.
„Miesiącami” – mówisz. „Dlaczego… dlaczego mi nie powiedziałeś?”

Jej oczy migoczą i przez sekundę to dostrzegasz.
T

Strach pod osłoną spokoju, strach, który nie pochodzi z głodu, ale od myśliwych.

„Bo w chwili, gdy się dowiesz” – mówi – „celowo narazisz się na niebezpieczeństwo”.

Eleanor wskazuje na samochody.

„Marco, jedziesz z nami” – mówi bez złośliwości. „I jedziesz, bo już udowodniłeś coś, czego nie da się w ludziach wytresować”.

Przełykasz ślinę.
„Co udowodniłam?”

Eleanor patrzy na kobietę obok ciebie.

Potem patrzy na ciebie z powagą, która brzmi jak zamykanie drzwi.

„Udowodniłeś, że pomożesz komuś, kto nie mógł ci się odwdzięczyć” – mówi.

„I właśnie dlatego wybrała twój kościół”.

Jazda jest cicha, taka cisza, która nuci zaszyfrowane znaczenie.
Siedzisz z tyłu czarnego samochodu, z założonymi rękami, wpatrując się w swoje odbicie w przyciemnianej szybie, jakby to był ktoś obcy. Siedzi naprzeciwko ciebie, wyprostowana, w zapiętym płaszczu, ze wzrokiem wbitym w podłogę, jakby liczyła uderzenia serca.
Chcesz zadać sto pytań, ale każde z nich przypomina minę.