Pytanie wisiało w powietrzu cięższe niż łańcuchy. Salomé spojrzała na swoje buty, szorowała o palce i po raz pierwszy wyglądała na osiem lat.
„Próbowałam” – wyszeptała. „Ale mówili mi, że jestem zdezorientowana. Że dzieci sobie wyobrażają różne rzeczy. Przestraszyłam się. Mówili, że szybciej się zabijesz, jeśli będę gadać”.
Méndez poczuł, jak coś w nim drgnęło, powolne pęknięcie wzdłuż linii, którą ignorował przez pięć lat, powtarzając sobie, że system jest niedoskonały, ale konieczny.
„Kto ci to powiedział?” zapytał, klękając do jej poziomu, jego głos był teraz niższy, pozbawiony powagi i przyzwyczajenia.
Salomé zawahała się. Jej wzrok powędrował na pracownika socjalnego, a potem z powrotem na Méndeza. „Policjant ze złotym zegarkiem. Powiedział, że muszę cię chronić, milcząc”.
Ramiro gwałtownie uniósł głowę. „Złoty zegarek?” Jego głos był ochrypły. „Na miejscu był detektyw. Ortega. Ciągle dotykał jego nadgarstka”.
Pomieszczenie zrobiło się mniejsze, ciaśniejsze, jakby same ściany nachyliły się, by nasłuchiwać. Méndez stał powoli, jego myśli krążyły po archiwalnych dokumentach i wyblakłych fotografiach.
Detektyw Ortega zeznawał z pewnością siebie. Opisał panikę Ramiro, broń w jego dłoni, krwisty wzór zgodny z bliskim dystansem. Brzmiał przekonująco.
„Salomé” – powiedział ostrożnie Méndez – „co właściwie widziałaś tamtej nocy?”
Zamknęła oczy, oddychając jak dzieci, które próbują sobie przypomnieć sen, zanim się rozpłynie. „Mama była zła. Krzyczeli o pieniądze. Potem ktoś zapukał”.
„Twój ojciec?” – przerwał strażnik.
Leave a Comment