Miliarder wrócił z Ameryki i zastał swoją ciężarną żonę mieszkającą w opuszczonym domu!

Słowa zawisły w powietrzu niczym burzowa chmura. Chidinma powoli usiadła obok niego. Przez kilka sekund żadne z nich się nie odzywało. Potem delikatnie uścisnęła jego dłoń.

„W porządku” – powiedziała cicho.

Oena pokręcił głową. „Nie, nie jest”. W jego głosie słychać było frustrację. „Pracowałem tam sześć lat”.

„Wiem”.

„Co teraz zrobimy?”

Chidinma spojrzał na niego spokojnie. „Coś wymyślimy”.

Oena spojrzała na nią zmęczonymi oczami. „Zawsze tak mówisz”.

„I zawsze tak robimy”.

Westchnął głęboko. Po raz pierwszy od lat poczuł się całkowicie zagubiony. Ale Chidinma ścisnęła jego dłoń uspokajająco.

Cokolwiek miało nadejść, stawią temu czoła razem.

Nie wiedzieli, że to dopiero początek burzy, która wystawi ich miłość na próbę w sposób, jakiego nie mogli sobie wyobrazić.

Dni po utracie pracy przez Oenę były dziwnie spokojne. Wcześniej poranki w ich małym mieszkaniu zawsze były pełne ruchu – Oena spieszyła się, żeby się ubrać do pracy, Chidinma pakowała mu lunch, przypominając, żeby nie zapomniał dokumentów ani kasku. Ale teraz wszystko zwolniło.

Za wolno.

Oena budził się później niż zwykle. Czasami siedział w milczeniu na małej kanapie, wpatrując się w telewizor, tak naprawdę niczego nie oglądając. Innym razem wychodził na zewnątrz, udając, że szuka pracy. Ale zazwyczaj wracał do domu z tym samym zrezygnowanym wyrazem twarzy.

Chidinma natychmiast zauważyła zmianę. Jej mąż, który kiedyś łatwo się śmiał i pewnie mówił o przyszłości, teraz miał w oczach cichy ciężar.

Pewnego wieczoru znalazła go siedzącego samotnie na balkonie, wpatrującego się w ciemną ulicę w dole. Wyszła na zewnątrz i oparła się o balustradę obok niego.

„Nie zjadłeś obiadu” – powiedziała delikatnie.

„Nie jestem głodna”.

Chidinma skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego. „Już trzeci raz to mówisz w tym tygodniu”.

Oena westchnęła. „Potrzebuję czasu, żeby pomyśleć”.

„Pomyśleć o czym?”

„O tym, jak wszystko poszło nie tak”.

Chidinma milczała przez chwilę. Potem odwróciła się i spojrzała mu prosto w oczy.

„Nic się nie stało”.

Oena zmarszczyła brwi. „Straciłam pracę”.

„To nie znaczy, że twoje życie się skończyło”.

„Ale tak się czujesz”.

Pokręciła głową. „Jesteś po prostu zmęczony”.

Oena gorzko się zaśmiała. „Zmęczenie nie płaci czynszu”.

Chidinma położyła mu dłoń na ramieniu. „Damy radę”.