Kiedy lekarze powiedzieli mu, że jego żonie zostały tylko trzy dni, pochylił się nad jej szpitalnym łóżkiem, skrywając satysfakcję pod zimnym uśmiechem. „Wkrótce wszystko, co posiadasz, będzie moje” – wyszeptał. Myślał, że nie będzie w stanie się bronić. Myślał, że już odeszła. Ale jej oczy się nie zamknęły. Zamiast tego, na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech – bo było coś, czego nie wiedział… coś, co już się w nim pojawiło.

W sali szpitalnej unosił się delikatny zapach antyseptyku i czegoś cięższego – czegoś ostatecznego. Maszyny brzęczały w równym rytmie, każdy sygnał oznaczał czas, który lekarze już zmierzyli i uznali za bliski. Trzy dni, mówili. Może mniej. Stał obok łóżka, rozluźniony, z rękami w kieszeniach płaszcza, jakby czekał na coś nieuniknionego. Jego żona leżała nieruchomo pod cienkim kocem, z bladą, ale opanowaną twarzą, płytkim, ale miarowym oddechem. Dla każdego innego wyglądała, jakby już odchodziła. Ale on nie patrzył na nią z żalem. Pochylił się bliżej, zniżając głos na tyle, by nadać mu osobisty charakter – osobisty. „Wkrótce” – wyszeptał, a delikatny uśmiech uniósł kącik jego ust – „wszystko, co posiadasz, będzie moje”. Słowa nie były emocjonalne. Nie były desperackie. Były pewne. Wykalkulowane. Jakby już minął tę chwilę i po prostu czekał, aż ona go dogoni. Lekko się wyprostował, zerkając na maszyny, na bezruch jej ciała, na brak oporu. Myślał, że go nie słyszy. Myślał, że nie może odpowiedzieć. Myślał, że już odeszła. Ale jej oczy się nie zamknęły. Przesunęły się – tylko nieznacznie. Wystarczająco. A potem, niemal niezauważalnie, na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. Nie słaby. Nie zdezorientowany. Wiedzący. Bo było coś, czego nie rozumiał. Coś, co już się wprawiło w ruch na długo przed tym, zanim wszedł do tego pokoju, wierząc, że wygrał.