Bo czasami… za pośrednictwem dzieci zdarzają się cuda, których nikt
się nie spodziewał.
Luna się uśmiechnęła.
Lekki uśmiech.
Spokojny.
Prawie jakby to było dla niej oczywiste.
Trzy miesiące później.
Wiadomość rozeszła się po całej Brazylii.
Syn miliardera Miguela Almeidy, któremu lekarze wierzyli, że zostało zaledwie kilka godzin życia…
Został całkowicie wyleczony.
Nauka nadal nie potrafiła wyjaśnić, co się wydarzyło.
Prasa nadała sprawie nazwę:
„Cud szpitala Santa Helena”.
Ale Miguel…
Miguel wiedział, że kryje się za tym coś więcej.
Pewnej spokojnej nocy siedział w ogrodzie swojego domu w Alphaville.
Gabriel biegł po trawie.
Silni.
Zdrowi.
Pełni życia.
— Tato! Spójrz na to!
Miguel spojrzał w górę.
A obok syna…
Luna tam była.
Śmiejąc się.
Szczęśliwy.
Nie nosiłam już starych, niedopasowanych butów.
Teraz miała na sobie mundurek znakomitej szkoły prywatnej.
Gabriel pobiegł do ojca.
– Tato.
— Cześć, synu.
Czy Luna może tu zostać na zawsze?
Miguel się uśmiechnął.
Spojrzał w niebo, zanim odpowiedział.
Jasne, że możesz, synu.
– Dlaczego?
Leave a Comment