Syn miliardera miał zaledwie kilka godzin – może kilka minut – zanim s

Cichy.

Jakby nic się nie stało.

W tym momencie drzwi się otworzyły i wbiegł doktor Henrique.

— Co tu się dzieje? Słyszałem alarm—

Przerwał w pół zdania i spojrzał na monitor.

Czekać…

Podszedł do łóżka.

Sprawdził funkcje życiowe Gabriela.

Zbadał jego oczy.

Osłuchał klatkę piersiową.

Potem cofnął się o krok.

To nie ma sensu…

„Co to znaczy?” – zapytał Miguel drżącym głosem.

Lekarz spojrzał na niego, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co widzi.

— Stan twojego syna… nagle się pogorszył.

— Czy zwolniło?

– Tak.

Więc to oznacza…?

Lekarze wymienili zdezorientowane spojrzenia.

Jeszcze nie wyzdrowiał w pełni.

– Ale?

Ale on już nie umiera.

Było tak, jakby w piersi Miguela wybuchło światło.

Wrócił do łóżka, wziął dłoń syna i pocałował ją.

— Jestem tutaj, synu. Jestem tutaj.

Gabriel uśmiechnął się słabo.

– Tato…

– Tak?

— Dziewczyna… jest miłą dziewczyną.

Miguel spojrzał na drzwi.

Luny już nie było.

Gdzie ona poszła?

Pielęgniarka podeszła.

Wyszła jakiś czas temu.

Dokąd?

Tam na dole… gdzie pracuje jej matka.