Proszę, wybacz mi… Odpłacę ci, kiedy dorosnę… Moi dwaj młodsi bracia

Człowiek, który próbował wymazać Isabellę… stał się znany całemu krajowi.

Aresztowany.

Osądzono.

I na koniec… potępiony.

Alejandro na tym nie poprzestał.

Zamiast po prostu szukać zemsty…

postanowiliśmy zmienić coś większego.

Założył fundację.

„Dom Lucía”.

Miejsce dla porzuconych dzieci.

Dla zapomnianych matek.

Dla tych, których świat traktował jak śmieci.

Lucía była pierwszą osobą, która przekroczyła te drzwi.

Ale nie ostatni.

Lata później…

W Guadalajarze znów spadł deszcz.

Ale tym razem…

Nie było ciemności.

W dużym domu panował śmiech, a dzieci biegały po korytarzach.

W ogrodzie dwaj nastolatkowie grali w piłkę nożną.

Mateo i Sofia.

Mocny.

Szczęśliwy.

Żywy.

Przy sąsiednim stoliku Isabella, już całkowicie przytomna, śmiała się, pomagając innym dzieciom w odrabianiu lekcji.

A pod drzewem…

Lucia, która miała wówczas piętnaście lat, czytała książkę na głos grupie dzieci.

Jej głos już nie drżał.

Był stanowczy.

Bezpieczna.

Pełne życia.