Proszę, wybacz mi… Odpłacę ci, kiedy dorosnę… Moi dwaj młodsi bracia

dwoje dzieci.

Zawinięte w kawałki starej tektury.

Płacząc słabo.

Bez mleka.

Bez płaszcza.

Bez niczego.

Alejandro cofnął się o krok.

Nie mogłem oddychać.

„Nie… to niemożliwe…”

Lucia drżała.

„Znalazłem je… w śmietniku… dziesięć dni temu…”

„Moja babcia umarła… Nie mam już nikogo… więc ich tu przyprowadziłem… ale nie mam pieniędzy, żeby kupić mleko…”

Każde słowo było nożem wbitym w jej serce.

Dwanaście dni wcześniej.

Mąż Isabelli skłamał.

Powiedział, że uciekła.

Że zdradził.

Że ich porzucił.