Wróciłam do domu i zastałam córkę i jej opiekunkę zaginionych. Serce mi stanęło, dopóki AirTag nie pokazał, że jest na lotnisku. Pobiegłam tam i znalazłam ją z moim byłym i jego matką, trzymającą bilety lotnicze. „Zabieramy ją na »leczenie«” – uśmiechnęła się matka mojego byłego. Zobaczyłam zbliżającą się policję lotniskową i powiedziałam głośno: „Panie policjancie, ci ludzie nie mają mojego pozwolenia na zabranie mojej córki”.

Wtedy to zauważyłam – różowy plecak Lily zniknął! Ten, bez którego nigdy nie wychodziła z domu.

I wtedy sobie przypomniałam.

AirTag!

Kilka miesięcy temu wsadziłam do tej torby mały lokalizator. Wtedy czułam się trochę niedorzecznie, jakbym popadała w paranoję. Ale teraz byłam za to wdzięczna!

Otworzyłam aplikację śledzącą, ledwo łapiąc oddech, gdy ładowała się lokalizacja.

I oto był.

Plecak Lily był na lotnisku!

Krew mi zmroziła krew w żyłach!

I przez chwilę mój umysł odmówił przetworzenia tego, co widziałam. Lotnisko? Co do cholery robiła moja córka na lotnisku?!

Nie zastanawiałam się dłużej. Wiedziałam, że muszę działać natychmiast! Więc chwyciłam kluczyki i wybiegłam!

Droga była rozmazaną plamą czerwonych świateł, na których ledwo się zatrzymywałam, i wściekłych klaksonów, które ignorowałam. Ciągle sprawdzałam aplikację, odświeżając lokalizację w kółko.

Wciąż na lotnisku.

Wciąż tam.

Przedzierając się przez niewielki ruch uliczny, przejeżdżając między czerwonymi robotami i omijając samochody z lewej i prawej strony, nie mogłam powstrzymać spekulacji, które kłębiły mi się w głowie. Czy Jessica była w to zamieszana? Czy została oszukana? Czy moją córkę wywożą z miasta? Z kraju?

Zanim wjechałam na parking, całe moje ciało było zdrętwiałe! Ledwo zaparkowałam porządnie i nawet nie zamknęłam samochodu – po prostu pobiegłam!

Przeciskałam się przez tłum, gorączkowo rozglądając się po twarzach. I wtedy to zobaczyłam!

Różowy plecak!

A obok niego stała Jessica!