„Przestań przedstawiać mnie jako swojego przyszłego męża. To sprawia, że ​​wyglądam, jakbym się ustatkował”. Te słowa nie tylko bolały – pozostały. Rozbrzmiewały echem długo po tym, jak w pokoju zapadła cisza. Następnego ranka spał, jakby nic się nie stało, jakbym nie słyszała każdego słowa. Leżałam, wpatrując się w sufit, odtwarzając to w myślach raz po raz. I gdzieś pomiędzy tymi oddechami coś we mnie drgnęło. Bo w tym momencie uświadomiłam sobie coś wyraźnie… myślał, że to ja się ustatkowałam. Nie miał pojęcia, jak bardzo się mylił.