„Mamo, proszę, przyjedź po mnie…”. Kiedy połączenie ucichło, nie zadzwoniłam na policję; zadzwoniłam na swój oddział. Jej teściowa stała w drzwiach, arogancka i zadufana w sobie. „Jest teraz mężatką. To prywatna sprawa rodziny”. Spojrzałam na nią oczami, które widziały pola walki, i odpowiedziałam: „Już nie”. Wyważyłam drzwi kopniakiem taktycznym. Widząc córkę szorującą własną krew z płytek, wiedziałam, że to nie małżeństwo; to obóz tortur. Myśleli, że mają do czynienia z bezbronną staruszką. Mieli się dowiedzieć, dlaczego moi wrogowie nazywają mnie „Żelaznym Generałem”, a ja autoryzowałam atak na pełną skalę.

Wjechałem krętym podjazdem. Dom majaczył przede mną, ciemne okna patrzyły na mnie jak puste oczodoły. Zaparkowałem samochód krzywo, blokując główny wyjazd.

Wszedłem po schodach do masywnych dębowych drzwi wejściowych. Nie zadzwoniłam. Wygładziłam wiatrówkę na kamizelce i czekałam.

Drzwi się otworzyły.

Stała tam Beatrice, matka Richarda. Była kobietą wyrzeźbioną z lodu i starych pieniędzy, ubrana w jedwab i diamenty o trzeciej po południu. Spojrzała na mnie z pogardą, jaką zazwyczaj zarezerwowano dla gumy do żucia na bucie.

„Evelyn?” prychnęła. „Nie spodziewaliśmy się ciebie. Sarah jest niedysponowana. Ma migrenę”.

Zrobiłam krok naprzód, naruszając jej przestrzeń osobistą.

„Słyszałam jej wołanie, Beatrice. Odsuń się”.

Beatrice zaśmiała się okrutnym, wysokim głosem, który działał mi na nerwy. Położyła rękę na biodrze, zasłaniając mi widok na wnętrze.

„Jest teraz mężatką, Evelyn. To prywatna sprawa rodzinna. Nie możesz tu tak po prostu wejść, bo pokłóciła się z mężem. Idź do domu, zrób coś na drutach”.

Zaczęła zamykać ciężkie drzwi.

Złapałam go jedną ręką. Nie pchałam, po prostu trzymałam go nieruchomo. Beatrice zmarszczyła brwi, pchając

Szłam mocniej, ale drzwi ani drgnęły.

Wpatrywałam się w nią. Pozwoliłam jej spojrzeć w oczy kobiety, która przesłuchiwała watażków w Hindukuszu.

„Już nie” – odpowiedziałam.

Uniosłam lewą rękę, dając prosty sygnał.

Z wypielęgnowanych żywopłotów i cieni wiązów, na piersi Beatrice pojawiły się jednocześnie trzy czerwone laserowe punkty. Jeden na sercu. Dwa na płucach.

Beatrice zamarła. Otworzyła usta w milczącym przerażeniu, a jej wzrok powędrował w dół, ku tańczącym światłom na jedwabnej bluzce.

„Kim… kim ty jesteś?” – wyjąkała drżącym głosem.

Nie odpowiedziałam. Nie byłam tam, żeby to wyjaśnić.

Uniosłam but i kopnęłam energicznie drzwi, tuż obok mechanizmu zamka.

TRZASK.

Drewno się rozprysło. Zamek się roztrzaskał. Drzwi wpadły do ​​środka, zwalając Beatrice z nóg na marmurową podłogę.

Przeszedłem nad nią, naciskając słuchawkę.

„Opuścić pokoje” – rozkazałem płaskim, śmiercionośnym głosem. „Celem jest Sarah. Wrogowie mają pozwolenie na neutralizację. Preferowane użycie broni nieśmiercionośnej, ale opcjonalne”.

Hol był okazały, pełen dzieł sztuki, które kosztowały więcej niż mój dom. Ale pod zapachem cytrynowego lakieru wyczułem coś jeszcze.

Strach. I wybielacz.

„Ghost, idź na górę” – rozkazałem. „Tex, Viper, zabezpieczcie piwnicę i teren wokół. Ja zajmę się parterem”.

Trzy cienie przemknęły obok mnie – mężczyźni w czarnym stroju taktycznym, z zasłoniętymi twarzami, poruszający się z płynną gracją drapieżników szczytowych. Moja jednostka. Moi bracia.

Przeszedłem przez salon, oczyszczając kąty. Pusto.