„Mamo, proszę, przyjedź po mnie…”. Kiedy połączenie ucichło, nie zadzwoniłam na policję; zadzwoniłam na swój oddział. Jej teściowa stała w drzwiach, arogancka i zadufana w sobie. „Jest teraz mężatką. To prywatna sprawa rodziny”. Spojrzałam na nią oczami, które widziały pola walki, i odpowiedziałam: „Już nie”. Wyważyłam drzwi kopniakiem taktycznym. Widząc córkę szorującą własną krew z płytek, wiedziałam, że to nie małżeństwo; to obóz tortur. Myśleli, że mają do czynienia z bezbronną staruszką. Mieli się dowiedzieć, dlaczego moi wrogowie nazywają mnie „Żelaznym Generałem”, a ja autoryzowałam atak na pełną skalę.

„Mamo…” Głos się załamał, szeptem pełnym czystego przerażenia. „Przyjdź po mnie, proszę… Nie mogę…”

Potem nastąpiła szamotanina. Telefon uderzył o coś twardego.

„Daj mi to!” – krzyk mężczyzny. Richard.

Połączenie ucichło.

Delikatnie odłożyłam słuchawkę na widełki. Nie krzyczałam. Nie płakałam. Moje tętno nie przyspieszyło; zwolniło do rytmu drapieżnika. „Babcia” zniknęła, odsłaniając oczy z zimnej, twardej stali, które nie widziały światła dziennego od dwudziestu lat.

To nie była kłótnia domowa. To była wrogie działanie.

Otworzyłam dolną szufladę mojego mahoniowego biurka. Pod stosem wzorów do robótek ręcznych leżało podwójne dno. Podważyłam je. W środku leżał stary, ciężki telefon satelitarny. Miał jeden przycisk. Czerwony.

Nacisnęłam go.

Podeszłam do szafy w przedpokoju i odsunęłam kwieciste płaszcze pachnące naftaliną. Nacisnęłam tylną klapkę. Kliknęła i otworzyła się, odsłaniając ukryty schowek wyłożony pianką akustyczną.

Wyjęłam kamizelkę taktyczną, sprawdzając ceramiczne płytki. Wyciągnęłam pistolet Sig Sauer P226 z kabury, odciągając zamek, żeby sprawdzić komorę nabojową. Była czysta, naoliwiona i gotowa do użycia.

Mój osobisty telefon komórkowy zawibrował na stole. Wiadomość z numeru zastrzeżonego.

JEDNOSTKA AKTYWNA. ETATY 4 MINUTY. CO TO JEST ROE?

Podniosłam słuchawkę. Moje kciuki poruszały się z prędkością, która przeraziłaby cały mój klub brydżowy.

Wpisałam dwa słowa: SPALONA ZIEMIA.

Podróż do posiadłości Vance’a – rodzinnej fortecy Richarda – zajęła dwadzieścia minut. Nie przekraczałem prędkości. Jechałem zgodnie z ograniczeniem prędkości, szary sedan idealnie wtapiając się w podmiejski ruch.

Posiadłość była imponująca, monstrum z kamienia i żelaznych bram zaprojektowanych, by odgrodzić mnie od świata. Albo ukryć sekrety.

Podjechałem do domofonu.

„Dostawa dla pani Vance” – powiedziałem, a mój głos drżał.

„Zostaw to przy bramie” – warknął ochroniarz.

„Ojej, to się psuje. I ciężkie. Moje plecy nie są już takie jak kiedyś”.

Pauza. Potem brzęczenie otwieranej bramy. Amatorzy.