Wróciłem z wojska akurat na Wielkanoc, żeby zaskoczyć córkę w moim kostiumie Zajączka Wielkanocnego. Ale stojąc za drzwiami, usłyszałem warczenie mojej nowej żony: „Jeśli ośmielisz się powiedzieć tacie o tych siniakach na plecach, zrobię z twoim psem to samo, co z twoją mamą”. Moja córka szlochała: „Tata ci nie uwierzy, kocha ciocię”. Wyszedłem, wciąż w masce, i dałem jej wyjątkowy wielkanocny „prezent”, który zniszczył całe jej życie.

„Eliasie, muszę być z tobą szczery” – powiedział Miller, odchylając się do tyłu. „Myślałem, że jesteś paranoikiem. Potem zacząłem grzebać w historii Isabelli, zanim cię poznała. Miała trzy nazwiska w ciągu dziesięciu lat. Dwa z tych nazwisk należały do ​​kobiet, które poślubiły bogatych mężczyzn, którzy zmarli „naturalną śmiercią” wkrótce po ślubie”.

Poczułem chłód rozchodzący się po moich kończynach, taktyczne oderwanie

To pozwoliło mi przetworzyć horror jako dane. „No dalej”.

„Ona jest duchem, Eliasie. Bez rodziny, bez przyjaciół z dzieciństwa. Pojawiła się w Karolinie Północnej trzy lata temu, tuż przed twoim powrotem z drugiej tury. Wzięła cię na celownik. Zgłosiła się jako wolontariuszka w szpitalu, gdzie Sarah leczyła się z powodu tych „migren”.

Uderzyłem pięścią w stół, a odgłos odbił się echem jak strzał z pistoletu. „Herbata. Sarah zawsze mówiła, że ​​herbata, którą robiła jej Isabella, to jedyne, co jej pomagało”.

„Nie pomagało” – powiedział cicho Miller. „Skonsultowaliśmy się z toksykologiem. Przejrzał ekshumowane dokumenty z urzędu. Poziom potasu u Sary był nieprawidłowy, ale nie na tyle, by wywołać podejrzenie u standardowego koronera. Ale jeśli połączysz niewielką dawkę naparstnicy – ​​leku na serce – z niektórymi suplementami ziołowymi, dostaniesz zawał serca, który dla przepracowanego lekarza marynarki wojennej wygląda zupełnie naturalnie”.

Wstałem i zacząłem chodzić po małym pokoju. Ściany zdawały się zaciskać. „A Lily? Czego dowiedziałaś się o mojej córce?”

Wyraz twarzy Millera złagodniał, pojawił się w nim wyraz współczucia. „Isabella ją izoluje. Powiedziała w szkole, że Lily cierpi na „patologiczną żałobę” i poprosiła o nauczanie domowe. Trzyma ją w domu. Sąsiedzi mówią, że nie widzieli psa od tygodni”.

„Jeśli dotknęła tego psa…” – zaczęłam, ale słowa utknęły mi w gardle. Cooper był ostatnim ogniwem łączącym Lily z matką. Jeśli Isabella krzywdziła psa, to niszczyła jej duszę.

„Mam coś dla ciebie” – powiedział Miller, sięgając do torby. Wyciągnął małe, zaawansowane technologicznie urządzenie. Był to srebrny nieśmiertelnik, identyczny z tym, który nosił Cooper, ale w środku znajdował się wojskowy nadajnik i kamera otworkowa. „Udało mi się wczoraj założyć to Cooperowi na obrożę, kiedy Isabella była w sklepie spożywczym. Złapałam go na podwórku. Żyje, Elias, ale jest przerażony”.

Wziąłem metkę, metal zimny w mojej dłoni. „Co jeszcze?”

„Isabella planuje coś na Wielkanoc” – powiedział Miller. „Widziała ją w lokalnej aptece, a jej historia wyszukiwania – którą pozwoliłem sobie „pozyskać” – zawiera takie hasła jak „dawka naparstnicy w dzieciństwie” i „objawy przypadkowego utonięcia”.

Widzenie zamgliło mi się z białej wściekłości, ale stłumiłem ją. W wojsku mamy takie powiedzenie: Powoli znaczy płynnie, a płynnie znaczy szybko. Nie mogłem po prostu wparować. Potrzebowałem wyznania. Chciałem, żeby świat zobaczył potwora za maską „Świętego z Fayetteville”.

„Jutro wigilia Wielkanocy” – powiedziałem niskim, wibrującym głosem. „Mam taką tradycję. Zawsze przebieram się za Zająca Wielkanocnego, żeby chować jajka dla Lily. Isabella o tym wie. Oczekuje, że zrobię to, kiedy wrócę w przyszłym tygodniu”.

„O czym myślisz?” zapytał Miller.