„Twoja córka zniszczyła mi dywan za 5000 dolarów swoją krwią” – syknęła matka mojego zięcia. Porzucili ją na niebezpiecznym terminalu podczas zamieci. Myśleli, że jestem „bezużyteczną staruszką”, ale to ja byłam tą kobietą, która dziesięć lat temu wsadziła ich prezesa do więzienia. Kiedy zasiedli do wielkanocnego obiadu, zgasło światło. Weszłam ze starą odznaką: „Kolacja skończona. Idziesz do miejsca, gdzie nie podają indyka”.

Dyrektor westchnął. „To solidny trop, ale autoryzacja nalotu na taką skalę zajmuje miesiące. Thorne’owie mają przyjaciół w Senacie”.

„Nie mam miesięcy” – powiedziałam, pochylając się do przodu. Światło odbiło się od moich okularów, zasłaniając mi oczy. „Chcę pełnego przeglądu taktycznego. Chcę IRS, DEA i szeryfów. I chcę, żeby to się stało w Niedzielę Wielkanocną”.

„Wielkanoc? Marto, to koszmar wizerunkowy”.

„Nie” – uśmiechnęłam się, a nie był to miły wyraz twarzy. „To oświadczenie. Organizują galę fuzji. ​​Będzie tam cała elita Connecticut. Chcę, żeby świat zobaczył, jak zrywają maskę Thorne’a, gdy wciąż trzymają w rękach swoje srebrne widelce. I chcę być tym, który poprowadzi wejście.”

„Nie jesteś w czynnej służbie, Martho.”

Wyciągnęłam z kieszeni ciężką, pozłacaną odznakę i przesunęłam ją po mahoniowym biurku. „Nigdy nie oddałam dokumentów potwierdzających status emeryta. Aktywuj mnie. Albo sama to zrobię, a ty spędzisz następną dekadę na sprzątaniu prawnych zawirowań.”

Spojrzał na odznakę, a potem na mnie. Zobaczył matkę, która widziała, jak jej córka krwawi na śniegu.

„Boże, miej w opiece Thorne’ów” – wyszeptał.

CZĘŚĆ 4: OSTATNIA WIECZERZA
Niedziela Wielkanocna w rezydencji Thorne’ów była pełna odrażającego przepychu. W powietrzu unosił się zapach pieczonej jagnięciny i drogich lilii. „Kto jest kim” z północnego wschodu był tam, brzęcząc kryształami

flety i śmiała się z dowcipów o biednych.

Beatrice Thorne stała na czele stołu w jadalni, ubrana w vintage’owy kostium Chanel i naszyjnik z pereł z Mórz Południowych. Julian siedział po jej prawej stronie, zadowolony z siebie, opowiadając o „niefortunnym odejściu” żony.

„Tak naprawdę to najlepsze rozwiązanie” – powiedziała Beatrice do kręgu podziwiających ją bywalców salonów. „Lily po prostu nie miała… odpowiedniej siły fizycznej dla rodziny naszej rangi. Wróciła do matki. Niektórzy ludzie są skazani na życie w przeciętności”.

Julian zachichotał, popijając wino za 2000 dolarów. „Powiedziałem służbie, żeby spaliła ten perski dywan, mamo. Nie mogłem znieść widoku tej plamy. To była tania rozrywka, póki trwała, ale cieszę się na żonę, która zna swoje miejsce”.

Nagle masywny kryształowy żyrandol nad stołem zamigotał. Potem zgasł.