Podczas wielkanocnego obiadu moja siostra zepchnęła moją córkę ze „swojego” krzesła. „Ty parszywy pasożycie – brudzisz mi krzesło!” – warknęła. Moi rodzice nawet nie zareagowali, tylko namawiali wszystkich, żeby „jeść, póki gorące”, udając, że nic się nie stało. Myśleli, że mogą to zignorować. Aż w końcu cicho wzięłam córkę za rękę, wyszłam… i krzyknęłam: „Zwolnić Elenę”.

„Przyjrzyj się uważniej” – poleciłem. „Szukaj wydatków osobistych ukrytych pod logistyką biznesową. Szukaj przelewów zagranicznych. Elena Vance nie jest po prostu niekompetentna, Marcus. Jest chciwa. Znajdź kradzież”.

Spędziłem noc w biurze. Nie spałem. Patrzyłem, jak napływają liczby, gdy mój zespół księgowości śledczej – najlepszy w branży – cyfrowo rozbierał firmę mojej siostry na części.

O 3:00 nad ranem zapaliła się czerwona lampka.

Był głęboko ukryty w płatnościach dla dostawców. Firma-fiszka o nazwie „Luxe Logistics” z siedzibą na Kajmanach. Vanguard płacił im 50 000 dolarów miesięcznie za „konsulting”.

Namierzyłam właściciela. To nie była firma konsultingowa. To była spółka holdingowa, która spłacała kredyt hipoteczny za penthouse w Miami i leasing Porsche.

Elena zdefraudowała prawie 1,2 miliona dolarów z własnej firmy w ciągu trzech lat. Nie tylko ponosiła porażki; kradła z podatków od wynagrodzeń swoich pracowników, żeby sfinansować wizerunek sukcesu, który wciskała mi w twarz.

O 6:00 rano zadzwonił mój telefon. To był SMS od mojej mamy.

Beatrice: Powinnaś się wstydzić. Wychodzisz w ten sposób. Elena płacze. Mówi, że zepsułaś jej atmosferę przed wielkim dniem. Nie zawracaj sobie głowy jutrzejszą kolacją.

Napisałam odpowiedź: Nie będzie mnie na kolacji. Ale zobaczymy się w biurze.

Beatrice: Trzymaj się z daleka od jej biura! Tylko ją zawstydzisz swoją zazdrosną postawą.

Odłożyłam słuchawkę.

„Marcus” – zawołałam. „Przygotuj samochód. I zadzwoń do działu prawnego. Jedziemy do Vanguard”.

„Czy mam przynieść umowy o pracę obecnego kierownictwa?” – zapytał Marcus.

„Nie” – odparłam, wstając i wygładzając spódnicę. „Przynieś dokumenty wypowiedzenia. I zadzwoń do prokuratury okręgowej. Powiedz im, że mamy sprawę o oszustwo, którą można zapakować w kokardę”.

Podeszłam do lustra. Zdjęłam zmechacony sweter z second-handu. Otworzyłam szafę w biurze, w której trzymałam swoje prawdziwe ubrania.

Włożyłam czarny garnitur Armaniego, ostry jak brzytwa. Wbiłam diamentowe kolczyki. Związałam włosy w ciasny, surowy kok.

Prosta siostra zniknęła. Przybył Tytan.

Rozdział 4: Upadek Złotego Dziecka
Sala konferencyjna w Vanguard Marketing miała przeszklone ściany, zaprojektowane tak, by budzić respekt. Elena siedziała na czele stołu, wyglądając jak królowa. Oczywiście byli tam moi rodzice. Mark miał na sobie swój najlepszy garnitur, a Beatrice zajmowała się układaniem kwiatów.

Czekali na „Pana Sterling”, pseudonim, którego używał mój zespół ds. przejęć podczas negocjacji. Nie mieli pojęcia, że ​​Titan Group należy do kobiety, a co dopiero do mnie.

Punkt o 9:00 rano otworzyły się drzwi windy.

Szedłem korytarzem, otoczony Marcusem, dwoma prawnikami korporacyjnymi i czterema rosłymi ochroniarzami. Stukot moich obcasów o marmurową podłogę był rytmiczny, władczy, przerażający.

Pchnąłem szklane drzwi sali konferencyjnej.

Elena spojrzała w górę, z szerokim, sztucznym uśmiechem przyklejonym do twarzy. „Ach, ty chyba…”

Głos zamarł jej w gardle.

Moi rodzice odwrócili się. Markowi dosłownie opadła szczęka.