Nigdy nie powiedziałem moim miliarderom, teściom, że jestem emerytowanym pułkownikiem sił specjalnych. „Co wyższe sfery pomyślą o tych zrogowaciałych dłoniach?” – warknęła moja arogancka teściowa, przekonana, że ​​jestem tylko brudnym mechanikiem, który poluje na ich fortunę. Pozwoliłem im w to uwierzyć. Chciałem po prostu spokojnego życia. Ale kiedy bezwzględny kartel wtargnął na nasze wesele, żeby zabić całą jego rodzinę, moja emerytura dobiegła końca. Zrzuciłem buty z nóg, rozbroiłem głównego strzelca w dwie sekundy i pokazałem sparaliżowanym, przerażonym teściom, jak dokładnie zarobiłem te zrogowaciałe dłonie…

Jednym płynnym, gwałtownym ruchem zacisnęłam obie dłonie na jego nadgarstku, unieruchamiając mu ramię. Gwałtownie skręciłam tułów, wykorzystując jego własny pęd w dół, by złamać mu staw nadgarstkowy. Gdy stęknął z nagłego bólu, wbiłam kolano w górę z siłą wbijaka, wbijając je prosto w splot słoneczny. Powietrze uleciało z jego płuc w wilgotnym westchnieniu.

Zanim jeszcze jego kolana dotknęły podłogi, wyrwałem pistolet maszynowy z jego bezwładnych palców, przerzuciłem go i uderzyłem ciężką stalową kolbą w podstawę jego czaszki. Zwinął się w stertę bezużytecznego sprzętu taktycznego.

Trzy sekundy. Tyle wystarczyło.

Pozostałych pięciu strzelców zamarło. Ich mózgi po prostu nie były w stanie przetworzyć danych wizualnych. Ich strzelec właśnie został chirurgicznie rozmontowany przez kobietę w podartej sukni ślubnej.

„Sarah…” – wyszeptał Daniel z podłogi, a jego głos się załamał. Wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi, przerażonymi oczami, patrząc na nieznajomego.

Nie spojrzałem na niego. Szok wroga nie potrwa długo.

„KRYJ SIĘ I PEŁZAJ DO DRZWI! RUCH!” – ryknąłem do tłumu, a mój głos rozbrzmiał echem autorytetu na placu apelowym.

Pchnąłem Daniela mocno za przewrócony stół cateringowy. Dwóch uzbrojonych mężczyzn po mojej prawej stronie otrząsnęło się z odrętwienia i uniosło broń. Przyłożyłam zdobyczny karabin MP5 do ramienia, sprawdziłam tło i oddałam precyzyjny, kontrolowany ogień zaporowy. Z kamiennych donic sypały się iskry, za którymi kryli się w poszukiwaniu schronienia. Piękne przyjęcie zmieniło się w pole bitwy. Pióra ze stroików unosiły się w powietrzu niczym śnieg, mieszając się z zapachem kordytu.

Jake prześlizgnął się po kamiennej podłodze, uderzając z impetem o stół obok mnie. W pięści ściskał skradziony pistolet, a na jego twarzy malował się złośliwy uśmiech.

„Próbowałem ci powiedzieć, siostrzyczko!” krzyknął, przekrzykując krzyki.

„Sprawdź swoją szóstkę, Jake! Oszczędź sobie wykładu!” odkrzyknęłam, sprawdzając magazynek mojej broni. „Liczysz?”

„Trzech tu aktywnych. Przynajmniej jeden wdarł się do wnętrza domu.”

Moja mapa taktyczna natychmiast się zaktualizowała. Pozostali wrogowie na tarasie zostali uwięzieni za masywnym barem na świeżym powietrzu. Próbowali utworzyć linię ognia, by odciąć odwrót do rezydencji.

„Atakują wąskie gardła” – powiedziałam Jake’owi, wodząc wzrokiem po cieniach. „Nie obchodzą ich goście. Chcą śmierci albo porwania Daniela. My tu trzymamy linię”.

Daniel drapał mnie po podartym rękawie. „Sarah! Co się, do cholery, dzieje? Skąd wiesz, jak to zrobić?!”