Stały zakazałem wstępu pewnej parze do wszystkich moich obiektów po tym, jak upokorzyli kelnera, który oblał wodą ich torebkę Birkin wartą pół miliona dolarów.

Wszyscy odwrócili się w moją stronę. Harringtonowie wyglądali na zirytowanych tym przerwaniem.

Pan Dubois, w połowie drogi do podłogi, podniósł wzrok. Jego oczy się rozszerzyły. Rozpoznanie. Szok. Przerażenie.

„Proszę się wyprostować” – powiedziałem spokojnym głosem.

„Panie… Panie Blackwell!?” wyjąkał, zrywając się na równe nogi i poprawiając marynarkę.

„Kim pan, do cholery, jest?” Pan Harrington warknął. „Spadaj, staruszku. Jesteśmy zajęci”.

Zignorowałem go. Podszedłem do ich stolika. Spojrzałem prosto na mojego kierownika. „Dubois” – powiedziałem – „prowadzisz wspaniały lokal. Ale nigdy, przenigdy nie uklękniesz przed klientem. Nie w domu Blackwell”.

Potem zwróciłem się do pani Harrington, która ściskała wilgotną torbę. „Proszę pani, przykro mi z powodu pani torebki. Rzeczywiście jest zniszczona. Odkupię ją od pani”.

Mrugnęła. „Kupić?”

„Podaj swoją cenę” – zapytałem.

Pan Harrington parsknął szyderczym śmiechem. „Nie wie pani, o czym mówi. Wie pani, ile to kosztuje? To jest robione na zamówienie! Pół miliona dolarów!”. Wypowiedział tę kwotę jak broń.

Skinąłem głową, a mój wyraz twarzy był beznamiętny. „Pięćset tysięcy. Załatwione. Mój prawnik skontaktuje się z panią jutro o 9:00 rano, aby ustalić szczegóły płatności. Proszę teraz przekazać ją moim pracownikom”.

Zadowolony wyraz zniknął z twarzy pana Harringtona. Był oszołomiony. „Pan… co pan powiedział?”

„Powiedziałem” – zwróciłem się do pana Dubois, który stał, jakby zobaczył ducha – „że ja też myślę o kupnie tej restauracji. Och, czekaj. Już ją posiadam”.

Poklepałem Dubois po ramieniu. „A tak przy okazji, Dubois, awansowałeś. Szef Operacji Wschodniego Wybrzeża. Od jutra”.

Dubois opadła szczęka. „Proszę pana… proszę pana?”