Pracowałem pod przykrywką jako konserwator w moim własnym oddziale. Zwolniłem dyrektora na miejscu, na oczach całego personelu.

„Jest pan zwolniony” – oznajmiłem. „I aresztowany za oszustwo, defraudację i wymuszenie”.

„Nie!” – wrzasnął Marcus. „Nie możecie! To ja zbudowałem to miejsce!”

„Ograbiliście to miejsce” – odparłem. „Wynieście go stąd”.

Zakuli go w kajdanki, tuż na scenie. Kiedy prowadzili go środkowym przejściem, po raz pierwszy od trzech lat, usłyszałem, jak widownię rozbrzmiewają oklaski.

Minął tydzień. Marcus Vance stoi w obliczu licznych zarzutów federalnych. Długo nie ujrzy światła dziennego.

Moją pierwszą rzeczą po spotkaniu był telefon do Marii Sanchez. Wysłałem po nią samochód. Weszła do biura (dawnego biura Marcusa), drżąc, myśląc, że nadal ma kłopoty.

„Pani Sanchez” – powiedziałem – „jestem Arthur Kensington. I pierwszą rzeczą, jaką chcę zrobić, to w imieniu mojej firmy, przeprosić panią”.

Wyjaśniłem, co się stało. Powiedziałem jej, że to jej odwaga i ciężka praca były fundamentem tej firmy. Następnie zaproponowałem jej nowe stanowisko Kierownika Obiektów Budowlanych, z potrójną pensją i specjalnym kontem socjalnym na edukację Sofii. Trochę czasu zajęło jej, zanim przestała płakać.

W zeszły poniedziałek ogłosiłem powstanie „Funduszu Pomocy Wzajemnej Kensington” o wartości 50 milionów dolarów, zasilonego moimi osobistymi aktywami, a nie aktywami firmy. Fundusz jest przeznaczony na nagłe wypadki pracowników i stypendia dla ich dzieci.

Wczoraj w holu umieszczono nową makietę architektoniczną. Tym razem jednak osobiście napisałem napis na małej mosiężnej tabliczce obok:

„NASZĄ PRZYSZŁOŚĆ BUDUJĄ WSZYSCY, BEZ WYJĄTKÓW”.

Wciąż jestem człowiekiem starej daty. Nadal wierzę w „dotykanie trybików”. Bo firma, jak każda maszyna, ulegnie awarii, jeśli jej najmniejsze części nie będą szanowane.