Pracowałem pod przykrywką jako konserwator w moim własnym oddziale. Zwolniłem dyrektora na miejscu, na oczach całego personelu.

W centrum holu, na orzechowym cokole, stała moja duma. Model architektoniczny naszej nowej globalnej siedziby. To nie był po prostu model za 50 000 dolarów; to była replika ostatecznego projektu, który mój zmarły ojciec, architekt, naszkicował przed śmiercią. To było jego dziedzictwo i moja przyszłość. Marcus zarekwirował go, żeby wystawić go tutaj, by „zainspirować zespół”.

Sofia, z całą niewinnością świata, była nim zauroczona. Stała przed szklano-stalową wieżą z szeroko otwartymi oczami. Nie próbowała dotknąć. Była po prostu… w zachwycie.

Uśmiechnąłem się pod sztucznym wąsem. To była ta „inspiracja”, której pragnąłem.

Drzwi windy ze stali nierdzewnej otworzyły się z brzękiem.

Marcus Vance wypadł z domu. Rozmawiał przez telefon i ewidentnie był to zły wybór. „Patrz” – warknął do AirPoda – „nie obchodzi mnie to. Po prostu to zrób!”. Rozłączył się, wcisnął telefon do kieszeni i odwrócił się, niosąc ze sobą swoją burzę.

A potem zobaczył Sofię.

Jego twarz, już zarumieniona, pociemniała. „Co to jest?” Jego głos był ostry jak brzytwa.

Sofia wzdrygnęła się, cofając się o krok.

„Kto to tu wpuścił?” Nie krzyczał. Warczał, rozglądając się po holu w poszukiwaniu osoby odpowiedzialnej.

Maria zamarła. Upuściła szmatę. „Panie Vance! Bardzo mi przykro! Ja…” Podbiegła, próbując złapać córkę za rękę.

Marcus uniósł rękę, powstrzymując ją. Spojrzał na Sofię jak na robaka. „To wielomiliardowy biurowiec” – syknął cicho, z nutą jadu. „To nie jest publiczny żłobek. Zabierz stąd swoje brudne dziecko!”