Na baby shower ogłosiłam imię mojego syna. Dwa tygodnie później moja szwagierka kazała mnie aresztować, twierdząc, że jestem obsesyjnie zafascynowana jej dzieckiem. Mój mąż „przyznał się” i zabrali mi dziecko tuż po porodzie. Ale w szpitalu zaczęłam krwawić. Funkcjonariusz zablokował drzwi do sali operacyjnej, twierdząc, że udaję. Nie wiedział, że pielęgniarka oddziałowa właśnie wcisnęła „nagrywanie” w telefonie.

„Nie ma czasu!” – krzyknął doktor Blake.

„Protokół to protokół” – odpowiedział Mills, spokojnie wybierając numer. Połączenie zostało przekierowane na głosówkę.

il. Zaczął zostawiać długą, szczegółową wiadomość, jego głos brzmiał jak monotonny dźwięk w tle symfonii moich krzyków i gorączkowych sygnałów z psujących się monitorów. Mój wzrok zwężał się, krawędzie robiły się coraz ciemniejsze.

„Jej ciśnienie szybko spada!” krzyknął ktoś.

„Wciąż czekam na autoryzację” – powiedziała Mills do telefonu.

Oddziałowa pielęgniarek, potężna kobieta o siwiejących włosach, podeszła naprzód, trzymając tablet. „Przepisy szpitalne, strona 47, sekcja 3, stanowią, że opieka nad pacjentem zostaje przekazana organowi medycznemu podczas nagłego zabiegu chirurgicznego. Naruszasz teraz federalne wytyczne medyczne”.

„To wygląda na podróbkę” – powiedział Mills, mrużąc oczy i wpatrując się w ekran. „Można to edytować”.

„To ze strony internetowej rządu federalnego, ty imbecylu!” – ryknął dr Blake.

W końcu zaczęli wozić moje łóżko korytarzem, funkcjonariusze biegli obok nas. „Uważajcie, żeby biegła” – powiedziała Mills do Lee. „Czasami mają wspólników przebranych za personel medyczny”.

„Krwawi!” – krzyknął dr Blake przez ramię. „Nie mogła dobiec do łazienki, a co dopiero wyjść ze szpitala!”

Na sali przedoperacyjnej anestezjolog rzucił okiem na kajdanki wciąż przypięte do mojego nadgarstka i cofnął się. „Absolutnie nie. Zdejmą je na czas operacji”.

„Istnieje ryzyko ucieczki” – upierał się Mills.

Anestezjolog spojrzał na niego z niedowierzaniem. „Jest w ósmym miesiącu ciąży, krwawi i zaraz straci przytomność. Gdzie dokładnie, jak pan sobie wyobrażał, mogłaby pójść?” Zerknął na moją kartę. „Od jak dawna utrzymuje pan u niej ciśnienie krwi na poziomie udaru? Czy aktywnie próbuje pan odebrać jej życie?”

Mills nie chciał ustąpić. Zażądał, żeby lekarz pozostał na sali operacyjnej. „Potrzebuję wizualnego potwierdzenia, że ​​nie ucieknie”.

To była kropla, która przelała czarę goryczy. Anestezjolog odebrał telefon. „Potrzebuję administracji szpitala i ochrony na sali operacyjnej numer trzy. Natychmiast. Funkcjonariusze federalni ingerują w doraźne leczenie i próbują dyktować procedury chirurgiczne”.