Moja ciężarna córka pojawiła się u mnie o 5 rano, pobita przez męża. Powiedział jej, że nikt jej nie uwierzy. Nie wiedział, że przez 20 lat byłam detektywem od zabójstw.

Walka dopiero się zaczęła, ale już znałem wynik. On był amatorem. Ja byłem profesjonalistą.

Następne kilka dni to była mgła manewrów prawnych i strategicznych. Złożyliśmy zawiadomienie o napaści i pobiciu. Prokurator, D.A. Miller, kolejny stary kolega, potraktował sprawę osobiście. Leo, zgodnie z oczekiwaniami, złożył fałszywy pozew wzajemny, absurdalnie oskarżając kobietę w dziewiątym miesiącu ciąży o napaść na niego kuchennym nożem.

Na komisariacie policji zaplanowano formalną konfrontację. Leo przybył z drogim prawnikiem korporacyjnym. Ja przybyłem z prokuratorem okręgowym Millerem i własną teczką. Gdy Leo zaczął snuć sieć kłamstw, Miller spokojnie mu przerwał.

„Panie Szuwałow” – powiedział – „to ciekawe, że twierdzi pan, iż jest ofiarą niestabilności żony, skoro od sześciu miesięcy romansuje pan ze swoją sekretarką, Victorią”. Przesunął po stole zestaw zdjęć – wyraźne ujęcia Leo i blondynki w serii kompromitujących pozycji. „Mamy też zrzuty ekranu z pana korespondencji. Czy mam przeczytać jej część na głos?”

Twarz Leo poszarzała. Jego prawnik wyglądał, jakby został powalony na ziemię. Spędziłam jeden dzień, wykonałam dwa telefony i całkowicie rozbiłam jego obronę.

Przyparty do muru, zgodził się na wszystkie nasze warunki: wycofał fałszywe zeznania, zgodził się na nakaz ochrony i zapewnił znaczne wsparcie finansowe. Myślał, że bitwa jest skończona. Nie miał pojęcia, że ​​wojna dopiero się zaczęła.

Następnego dnia odebrałam telefon od przerażonej kobiety. To była Victoria, kochanka. „On oszalał” – wyszeptała. „Jest wściekły. Planuje coś, żeby się zemścić na Annie, udowodnić, że jest nieodpowiednią matką, żeby móc dostać dziecko”. Powiedziała mi, że próbuje przekupić psychiatrę, żeby sfałszował dokumentację medyczną Anny. Ale zaoferowała mi coś więcej – teczkę z dokumentami, które skopiowała z jego komputera w pracy. Były to dowody na masowe oszustwa finansowe w jego firmie, Eastern Investments – łapówki, unikanie płacenia podatków, pranie brudnych pieniędzy.

„Dlaczego mi to mówisz?” – zapytałam.

„Bo widziałam, jak na mnie patrzył wczoraj” – powiedziała drżącym głosem. „I zdałam sobie sprawę… że teraz ja jestem następna”.

Klasyczny oprawca. Nie zmieniają ofiar, po prostu je przechodzą. Pomogłam Victorii dostać się do kryjówki i przekazałam dokumenty moim znajomym z wydziału ds. przestępstw gospodarczych.

Ostatni element układanki był najbardziej bolesny. Znalazłam mojego byłego męża, Connora, ojca Anny, siedzącego w moim salonie. Leo go odnalazł, wmówił mu kłamstwa o „niestabilności psychicznej” mojej córki i przekonał go, żeby przyszedł i „przemówił jej do rozsądku”. Patrzyłam przez okno, jak dwóch bandytów Leo czeka w samochodzie na zewnątrz. Próbował wykorzystać ojca Anny, żeby zwabić ją w pułapkę.

Wyjawiłam Connorowi prawdę, pokazałam mu zdjęcia jego pobitej córki. Wstyd na jego twarzy był żałosnym widokiem. Podczas gdy on odwracał uwagę bandytów na dole, ja organizowałam naszą ucieczkę. Anna i ja wymknęliśmy się tylnym wejściem i pojechaliśmy do szpitala, gdzie dr Evans przyjął ją pod fałszywym nazwiskiem na „planową obserwację”. W końcu była naprawdę bezpieczna.