Moi surowi rodzice wysłali mnie do terapeuty, bo byłam „buntownicza”. Podczas naszych sesji zaczęłam mieć omdlenia. Kilka miesięcy później trafiłam do szpitala z bólami brzucha, a lekarz powiedział mi, że rodzę.

Siedziałem na zajęciach z fizyki w trzeciej klasie liceum, ale myślami byłem gdzie indziej. Pani Parker nuciła o prawach termodynamiki, a jej monotonny głos brzmiał jak muzyka w tle filmu, który odtwarzałem w głowie. W tym filmie byłem wolny. Nie tylko fantazjowałem o weekendzie; wyobrażałem sobie ucieczkę na pełną skalę. Widziałem siebie biegnącego przez otwarte pole, z wiatrem we włosach, wyrywającego się z zimnego, sterylnego laboratorium, jakim było moje życie.

Moja matka jest nauczycielką biologii, a ojciec muzyki. Razem tworzyli idealną burzę duszących oczekiwań. Dla mojej matki byłem kruchym okazem, projektem, który należało monitorować i kontrolować. Moje życie towarzyskie było sterylnym środowiskiem, które sama zaprojektowała: żadnych imprez, ścisłej godziny policyjnej i zmieniającej się grupy „zaakceptowanych” przyjaciół, którzy byli tak nijacy i przewidywalni jak schematy w podręcznikach. Dla mojego ojca byłem naczyniem dla jego własnych niezrealizowanych ambicji akademickich. Czwórka z plusem na świadectwie była osobistą porażką, a nieodrobione zadanie domowe grzechem głównym. W wieku siedemnastu lat czułam się mniej jak córka, a bardziej jak naukowy eksperyment o wysokiej stawce, taki, który – jak się obawiali – wybuchnie i zniszczy ich nieskazitelną reputację.