Dwadzieścia lat temu rozwiodłem się z moją żoną, Natalią. Lekarze powiedzieli nam, że jest bezpłodna, a ja nie mogłem pogodzić się z życiem bez dzieci. Odszedłem, żeby budować karierę, próbując wypełnić pustkę. Wczoraj zobaczyłem ją w parku. Śmiała się z dwiema nastoletnimi córkami, a obie wpatrywały się we mnie. Mój świat się zatrzymał. Poszliśmy na kawę i w końcu powiedziała mi prawdę…

„Tak, to była ciekawa praca” – powiedziałam.

„Chcę iść na architekturę” – oczy Leny rozbłysły entuzjazmem. „Ale moja mama uważa, że ​​to niepewny zawód, że powinnam myśleć o solidnych podstawach i tak dalej. Cała rodzina to lekarze”.

„I postanowiłaś wyjść z rutyny?” – mrugnęłam do niej.

„Tak!” – wykrzyknęła Lena. „Babcia była lekarką, mama jest lekarką. Dziadek był pielęgniarzem w czasie wojny. Tylko tata był inżynierem”. Wzdrygnęłam się na dźwięk słowa „tato”, ale starałam się tego nie okazywać.

„Mogę ci pokazać nie tylko rysunki, ale i warsztat, jeśli chcesz” – zasugerowałam. „A jeśli poważnie myślisz o przyjęciu, mogę polecić jakieś kursy”.

„Naprawdę? To by było super!”

Natalia weszła do pokoju. W domu, bez surowego garnituru czy uniformu medycznego, wyglądała młodziej i łagodniej.

Kolacja przebiegała zaskakująco swobodnie. Początkowo rozmowa nie szła dobrze, ale potem Masza zapytała o moje aktualne projekty, a ja z przyjemnością opowiedziałam o renowacji starej posiadłości. Okazało się, że dziewczyny znają się na sztuce i architekturze.

„A ty byłaś w Ermitażu?” zapytała Masza.

„Oczywiście” – wielokrotnie kiwałam głową. „A tak przy okazji, twoja matka…”. Miałam właśnie powiedzieć, że byłyśmy tam razem, ale było za późno.

„Masz na myśli moją drugą matkę?” zapytała Lena.

Byłam zdezorientowana. „Nie, to znaczy, moja matka też mnie tam zabrała”.

„Byłyście razem w Petersburgu?” Lena zmrużyła oczy.

„Byłyśmy bliskimi przyjaciółkami w młodości” – powiedziała powściągliwie Natalia.

„Bliskimi przyjaciółkami” – prychnęła Lena, wskazując palcami cudzysłów. „Mamo, to takie słodkie, że myślisz, że uwierzymy, że byłaś „tylko przyjaciółką” z takim mężczyzną”.

„Lena!” Natalia była stanowcza. „Masza, pomóż mi z naczyniami”. Masza posłusznie wstała, rzucając siostrze karcące spojrzenie.

„Przepraszam” – powiedziała Lena z poczuciem winy, zostawiona sama ze mną. „Po prostu wydaje mi się, że mama jest taka samotna odkąd tata zmarł. A ty patrzysz na nią w jakiś szczególny sposób”.