Dwadzieścia lat temu rozwiodłem się z moją żoną, Natalią. Lekarze powiedzieli nam, że jest bezpłodna, a ja nie mogłem pogodzić się z życiem bez dzieci. Odszedłem, żeby budować karierę, próbując wypełnić pustkę. Wczoraj zobaczyłem ją w parku. Śmiała się z dwiema nastoletnimi córkami, a obie wpatrywały się we mnie. Mój świat się zatrzymał. Poszliśmy na kawę i w końcu powiedziała mi prawdę…

Dwie pary ciekawskich oczu przyglądały mi się z nieukrywanym zainteresowaniem. Dziewczyny były tego samego wzrostu, miały takie same fryzury, ale jedna miała piegi na nosie, a druga ledwo zauważalnego pieprzyka nad wargą. Miały około szesnastu lat.

„Co za nieoczekiwane spotkanie” – powiedziała Natalia, a w jej głosie nie mogłam wyczuć, czy przeważało zaskoczenie, zażenowanie, czy niepokój.

„Wcale się nie zmieniłaś” – skłamałam. To nie była prawda i obie o tym wiedziałyśmy. Dwadzieścia lat zostawiło swoje piętno.

„Ty też” – skłamała w odpowiedzi. „A to… moje córki” – powiedziała szybko Natalia, kładąc ręce na ramionach dziewczynek. „Lena i Masza”.

Skinęłam głową, próbując ukryć burzę emocji pod maską uprzejmego zainteresowania. Córki. A więc wyszła ponownie za mąż. Diagnoza była albo błędna, albo medycyna zrobiła swoje. „Bardzo miło mi panią poznać” – powiedziałam, patrząc na dziewczyny i czując dziwne podniecenie.

„Mamo, kto to jest?” – zapytała szeptem ta z piegami, ale wystarczająco głośno, żebym mogła ją usłyszeć.

„Stara znajoma” – odpowiedziała Natalia, a ja w duchu zadrżałam na myśl o tym, jak łatwo zostałam wykreślona z jej przeszłości. „Kiedyś studiowałyśmy razem”. Kolejne kłamstwo.

„Czas na nas iść” – powiedziała Natalia, delikatnie szturchając córki.

„Czekaj” – słowa same wyszły z jej ust. „Może napijemy się kawy? Minęło tyle lat”.

Spojrzała na mnie przeciągle, jakby coś oceniała. Potem przeniosła wzrok na córki. „Dziewczyny, chciałyście iść do centrum handlowego. Dam wam trochę pieniędzy, a za godzinę będziemy…

„et przy wejściu”.

„Puścisz nas samych?” – zapytała z niedowierzaniem jedna z córek.

„Masz szesnaście lat, nie sześć” – uśmiechnęła się Natalia.

„Do kawiarni?” – zasugerowała Natalia, przypominając sobie nasze ulubione miejsce.

„Pamiętasz?” – zdziwiłam się.

„Niektórych rzeczy się nie zapomina” – odpowiedziała po prostu.

Szłyśmy w milczeniu, każda pogrążona w myślach. Przyłapałam się na tym, że ukradkiem zerkam na Natalię, próbując odnaleźć w niej dziewczynę, którą kiedyś kochałam nad życie. I znalazłam ją – w gestach, w uśmiechu, w chodzie. Czas był dla niej łaskawy. Ale główne pytanie nie dawało mi spokoju: dzieci. Jak ona mogła mieć dzieci?

Kawiarnia niewiele się zmieniła przez te lata. Usiadłyśmy przy stoliku w kącie. Natalia zamówiła cappuccino, ja podwójne espresso, tak jak dwadzieścia lat temu.

„Jak ci idzie kariera?” – zapytała w końcu. „Słyszałam, że masz własną firmę”.

„Tak” – skinęłam głową. „Architon. Może widziałeś nasze prace? Zaprojektowaliśmy nowy budynek Galerii Trietiakowskiej”.

„Oczywiście, że widziałam. Imponujące” – uśmiechnęła się. „Zawsze mówiłeś, że chcesz zostawić po sobie ślad w historii architektury. Wygląda na to, że ci się udało”. Wyczułam gorycz w jej słowach. Później, w młodości, często powtarzałam, że chcę zostawić po sobie ślad w architekturze i kontynuować swój rodowód. To ostatnie mi się nie udało.

„I nadal jesteś chirurgiem?”

„Tak. Jestem kierownikiem katedry w Instytucie Sklifosowskiego. W zeszłym roku obroniłam doktorat z technik minimalnie inwazyjnych”.

„Gratulacje” – powiedziałam szczerze. Nigdy nie wątpiłam w jej talent.

Przyniosły kawę. Sięgnęłyśmy po cukierniczkę w synchronizacji. Nasze palce się zetknęły. Obie wzdrygnęłyśmy się. „Przepraszam” – powiedziałam. „Nie wyszłam ponownie za mąż” – dodałam, chociaż nie pytała.

A dzieci… W końcu podjęłam decyzję.