Aby wygrać zakład o milion dolarów, ja, rozpieszczony prezes, przez dwa tygodnie pracowałem pod przykrywką jako sortowacz śmieci w mojej własnej firmie. Nigdy nie spodziewałem się, że zakocham się w jedynej kobiecie, która była dla mnie miła, ani że to doświadczenie całkowicie odmieni moje życie.

Moi przyjaciele odziedziczyli podobne fortuny, a naszym głównym zajęciem było odpędzanie śmiertelnej nudy. Robiliśmy to, grając w gry – okrutne, wymyślne gry z ludźmi, którzy pracowali dla naszych rodzin. Postrzegaliśmy ich nie jako istoty ludzkie, ale jako nieoficjalne zabawki. Pamiętam pewien incydent z młodszym analitykiem o imieniu Tom. Stworzyliśmy fałszywy, ryzykowny projekt, z podrobionymi dokumentami, i wmówiliśmy mu, że jest na dobrej drodze do awansu. Pracował tygodniami, wkładając w to całe serce i duszę, tylko po to, by zaprezentować swoje odkrycia przed salą pełną „inwestorów”, którzy w rzeczywistości byli zatrudnionymi przez nas aktorami. Moment narastającego, miażdżącego upokorzenia na jego twarzy, gdy wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem, był w tamtym momencie najzabawniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widziałem.

To był mój świat. Świat bezmyślnego okrucieństwa i bezgranicznych przywilejów. A ja byłem jego niekwestionowanym królem.

Zakład został zawarty we wtorek wieczorem, w oparach drogiej whisky i dymu cygar, na jednej z naszych ekstrawaganckich imprez. Mój przyjaciel z dzieciństwa, Mike, również dziecko o ogromnym majątku, postanowił rzucić mi wyzwanie.

„Zawsze mówisz o tym, jak łatwo jest zarządzać ludźmi, Ethan” – powiedział z uśmieszkiem. „Myślisz, że ci żałośni, ciężko pracujący ludzie są po prostu leniwi. Ale ty nigdy w życiu nie przepracowałeś ani jednego dnia. Skąd wiesz, jak to jest?”