Żołnierz jadł lunch, gdy zauważył małą dziewczynkę przy stoliku naprzeciwko, która co chwila upuszczała widelec. Zdał sobie sprawę, że nadaje sygnał S.O.S. w kodzie Morse’a. Udając, że nawiązuje rozmowę, odkrył, że „ojciec” zmuszał dziewczynkę do przemytu kontrabandy.

Przebłysk czegoś – nadziei, rozpoznania – przemknął jej przez oczy. To było wszystko, czego potrzebował, by to potwierdzić. Podniósł serwetkę, wstał i wrócił do swojego stolika, nie patrząc na niego.

Usiadł i patrzył. Ava, teraz ośmielona, ​​nie upuściła już widelca. Mężczyzna zdawał się nieco rozluźnić, skupiając uwagę na własnym posiłku. Ale potem Ava zaczęła jeść naleśniki i pojawił się nowy, znacznie spokojniejszy rytm.

egan.

Tink. Tink-tink-tink. Tink. Tink.

Stukała zębami widelca o ceramiczny talerz. Ten dźwięk łatwo ginął w hałasie restauracji, ale dla Jacka był tak wyraźny, jak głos w jego uchu. Przetłumaczył w myślach stuknięcia, jego umysł pracował z szybkością i precyzją maszyny.

Dah. Dit-dah-dah-dah. Dah-dah. Dah-dah.

Nie, to nie tak. Zmienił tok myślenia. Kluczem była pauza między dźwiękami.

Tink… tink tink tink… tink… tink. D… O… L… L.

Lalka.

Wzrok Jacka natychmiast powędrował ku porcelanowej lalce siedzącej na krześle obok Avy. Była piękna, ale dziwnie nieskazitelna, jakby była na pokaz, a nie do zabawy. Mężczyzna oparł swobodnie rękę na oparciu fotela, a jego dłoń unosiła się zaledwie kilka centymetrów od lalki. Sekret tkwił w lalce.

Czas było zbadać mechanizmy obronne. Jack wstał, zostawiając kilka banknotów na stole. Idąc w stronę wyjścia, zatrzymał się przy ich boksie, przywołując na twarz swój najbardziej rozbrajający, przyjazny uśmiech.