Zadzwoniłam do mamy z oddziału ratunkowego — odmówiła zajęcia się moim nowonarodzonym dzieckiem, ponieważ jej masaż był „zarezerwowany”.

Potem nagle pojawił się u mnie w domu, żeby ją zabrać bez pozwolenia.

W tym momencie przestałam błagać i zaczęłam budować mur, którego nie mógł przebić.

W ciągu godziny pracownik socjalny szpitala załatwił mi listę certyfikowanych opiekunów noworodków i programów pomocy doraźnej.

Spodziewałam się biurokracji, list oczekujących i życzliwych skinień głową.

Zamiast tego, zostałam przełączona na głośnik z kobietą o imieniu Marisol Vega, która zadała mi trzy pytania głosem przypominającym zapięcie pasów bezpieczeństwa.

„Ile lat ma dziecko?”

„Siedem tygodni.”

„Czy ma jakieś problemy zdrowotne?”