Ludzie się śmiali. „Kobiety nie są przewodnikami” – mówili. „Rzeka to miejsce mężczyzny”.
Nawet Patricia mnie nie wspierała. „Dziewczyno, to nie jest życie dla młodej damy. Jaki mężczyzna chciałby kobietę, która pachnie rybą?”
Ale odziedziczyłam po ojcu upór i puszkę pieniędzy, którą zaoszczędził. Kupiłam starą łódź, naprawiłam ją i kupiłam używane sieci. Pierwszego dnia, kiedy wypłynęłam sama, całe miasto obserwowało mnie z brzegu, obstawiając, ile czasu minie, zanim wrócę z płaczem. Wypłynęłam po ciemku i wróciłam w nocy, z łodzią tak pełną ryb, że ledwo mogłam wiosłować. Stanęłam przed wszystkimi, wyładowałam swój połów i nic nie powiedziałam. Stos okoni i pstrągów mówił sam za siebie.
Od tego dnia nikt we mnie nie wątpił. Lata mijały, a ja stawałam się najlepsza. Miałam szósty zmysł do wody. Inni przewodnicy zaczęli prosić *mnie* o radę. Byłam pierwszą przewodniczką w Topock, ale nie ostatnią. Uczyłam każdą młodą kobietę, która do mnie przychodziła, i wkrótce nasze miasto miało ich małą flotę.
W wieku trzydziestu lat Topock wydawało mi się za małe. Słyszałam o przewodniku w Lake Havasu City, który sprzedawał swoje miejsce. Nie zastanawiałam się ani chwili. Kupiłam jego małą chatkę z zapierającym dech w piersiach widokiem na Parker Strip. Praca przewodnika tutaj była inna – prądy były bardziej rwące, ryby były silniejsze – ale się dostosowałam. Zaczęłam sprzedawać swój połów bezpośrednio turystom na plaży, czyszczona na miejscu. Wkrótce w weekendy ustawiała się kolejka.
To właśnie tam poznałam Waltera. Był właścicielem sklepu wielobranżowego i szanował mnie jako przewodniczkę. Nigdy nie próbował odciągać mnie od rzeki. Pobraliśmy się sześć miesięcy później. W wieku trzydziestu siedmiu lat, ku mojemu zaskoczeniu, zaszłam w ciążę. Lekarz uznał, że to ciąża wysokiego ryzyka i zalecił mi odpoczynek. To były najtrudniejsze dziewięć miesięcy mojego życia, tkwiłam w domu, patrząc na wodę z okna.
Charlotte urodziła się w burzliwe popołudnie. Kiedy położyli mi w ramionach to płaczące zawiniątko, wiedziałam, że było warto. Była piękną dziewczyną z oczami ojca i moim upartym podbródkiem. Ale nigdy nie interesowała się rzeką, wolała sklep wielobranżowy z ojcem.
Życie było spokojne, dopóki Walter nie zachorował. Rak płuc. Po sześciu miesiącach odszedł. Miałam pięćdziesiąt lat, a Charlotte trzynaście. Nagle wszystko spoczęło na moich barkach. Pracowałam więcej, spałam mniej i wychowywałam córkę. Była grzeczną dziewczynką i poszła na studia, żeby studiować biznes. Byłam z niej dumna. Budowała życie, którego ja nigdy nie miałam.
W wieku sześćdziesięciu lat moje ciało zaczęło narzekać. Sprzedałam łódź, odwiesiłam buty na kołku i przeszłam na emeryturę. Mniej więcej wtedy Charlotte, która miała wtedy trzydzieści pięć lat, poznała Daniela. Był agentem nieruchomości z miasta – przystojnym, rozmownym, o sztucznym sposobie bycia, jakby ciągle coś sprzedawał.
„Mamo, jesteś zazdrosna?” – zapytała, kiedy próbowałam ją ostrzec. „Daniel mnie kocha. Chce dla nas jak najlepiej”.
Och, gdybym tylko wiedziała, co znaczy „najlepiej”.
Po ślubie ich wizyty w moim domku zmieniły się. Daniel patrzył na ziemię, mierząc ją wzrokiem. Aluzje zaczęły się subtelnie pojawiać.
„Eleanor, nie uważasz, że ten domek jest dla ciebie za duży?”
„Eleanor, w twoim wieku codzienne wspinanie się na to wzgórze musi być trudne”.
Zawsze odpowiadałam mu tak samo. „Daniel, jest mi tu dobrze. Wyjdę dopiero, gdy pójdę na cmentarz”.
Leave a Comment