„Nadal nie masz samochodu?” – zadrwił mój brat. Wtedy helikopter wylądował obok domu. „Moja taksówka jest tutaj” – powiedziałem mu. Mojej matce opadła szczęka.

W dniu wyjazdu, rano w moim lofcie w centrum miasta, celowo wybrałam najprostsze ubranie: wyblakłe dżinsy, prosty sweter z małą dziurką na nadgarstku i znoszone trampki.

„Masz pięćdziesiąt milionów na koncie i ubierasz się jak studentka” – zauważyła moja sekretarka, Margo, przygotowując moją starą torbę sportową.

„Właśnie tego się spodziewają” – odpowiedziałam. „Nie jestem jeszcze gotowa, żeby im zdradzić historię”.

Z lotniska taksówka wiodła przez złociste ulice mojego rodzinnego miasta.

Kiedy dotarłam do białego domu w stylu kolonialnym z niebieskimi okiennicami, w którym dorastałam, ogarnęła mnie fala nostalgii.

Zanim zdążyłam zapukać, drzwi się otworzyły.

James, ubrany w kaszmirowy sweter i błyszczący luksusowy zegarek, zmierzył mnie wzrokiem.

„Wreszcie” – powiedział na powitanie. „Czekaliśmy już kilka godzin. Przyjechałaś autobusem z lotniska?”

Jego wzrok przesunął się po moich ubraniach, a na jego twarzy pojawił się zadowolony uśmiech.

„Miło cię widzieć, James” – odpowiedziałam, przyjmując jego sztywny uścisk.