Na przyjęciu rocznicowym teściowa oskarżyła mnie o kradzież biżuterii. Kiedy zaprzeczyłam, ona i szwagierka rzuciły się na mnie, krzycząc: „Przeszukajcie ją! To ona jest złodziejką!”. Zerwały ze mnie sukienkę na oczach 200 gości. Wywleczona na zewnątrz, wykonałam jeden telefon, który zmienił wszystko na zawsze.

Zerwali ze mnie sukienkę na oczach dwustu osób, nazywając mnie „naciągaczką”, która nie zasługiwała na ich syna.
Moja teściowa śmiała się, a ja stałam tam, na wpół oszołomiona i upokorzona. Nikt z nich nie wiedział, że mój ojciec patrzy i zaraz im przypomni, kim naprawdę jestem.

Mam na imię Elena i tak właśnie dowiedziałam się, że ludzie, którzy powinni cię chronić, mogą cię również zniszczyć i że po prostu lód czasem kryje w sobie niespodziewaną zemstę.

Byłam zwykłą studentką, kiedy poznałam Carlosa Montemayora, czarującego, zabawnego studenta biznesu, który sprawił, że poczułam się zauważona. W ciągu roku wzięliśmy ślub. Pochodził ze starej, bogatej meksykańskiej rodziny – eleganckiej, dumnej i aroganckiej. Ale mnie to nie obchodziło. Kochałam jego, a nie jego fortunę.

Carlos nie wiedział, że jestem bogata, bardziej niż mógł przypuszczać. Mój ojciec, Santiago Herrera, jest miliarderem, który dorobił się sam. Ale widząc, jak chciwość zatruwa ludzi wokół niego, postanowiłam żyć pod innym nazwiskiem, skromnie, mając nadzieję na znalezienie miłości nieskażonej pieniędzmi. Mój ojciec uszanował ten wybór, choć kazał mi obiecać: Jeśli kiedykolwiek będziesz mnie naprawdę potrzebować, zadzwoń.