Matka przyjaciółki mojej córki powiedziała: „Twoja córka ostatnio często przychodzi do mnie… i zachowuje się naprawdę dziwnie”.

Usłyszałam, jak Hannah się rusza.

„Tak” – powiedziała cicho.

„Co jest w środku?” – zapytał Kevin.

Głos Hannah lekko drżał.

„Papiery”.

Papiery?

Jej serce biło tak szybko.

Wiem, że to bolało.

Kevin westchnął z ulgą.

„Grzeczna dziewczynka”.

To zmroziło mi krew w żyłach.

To nie brzmiało jak pochwała ojca.

To brzmiało jak nagroda dla wspólnika.

Oczy Melissy rozszerzyły się w ciemności.

Wyszeptała bezgłośnie: „Nagraj to”.

Trzęsącymi się rękami wyciągnęłam telefon i zaczęłam nagrywać.

Kevin odezwał się ponownie.

„Rozumiesz, dlaczego to robimy, prawda?”

Hannah nie odpowiedziała.

Głos Kevina stwardniał.

„Odpowiedz mi”.

„…Tak” – wyszeptała Hannah.

„Powiedz mi” – zażądał Kevin. „Powiedz, że chcesz ze mną zamieszkać”.

Głos Hannah się załamał.

„Chcę z tobą zamieszkać”.

Złapałam oddech.