Zamiast tego pojawiła się otwarta przestrzeń z sześcioma pojedynczymi łóżkami, idealnie ustawionymi w jednej linii, z pasującymi do nich stolikami nocnymi i lampkami do czytania zamontowanymi na ścianie.
Wszystko było białe, funkcjonalne, bez żadnych osobistych ozdób.
„Co to jest?” zapytała Laura, marszcząc brwi.
„Sypialnie” – odpowiedziałem spokojnie.
„Pomyślałem, że skoro tak was przybywa, najlepiej będzie zaaranżować przestrzeń praktycznie.
„Żeby każdy miał łóżko”.
Álvaro spojrzał na mnie zdezorientowany.
„Ale… gdzie jest twój pokój?”
Wskazałem na koniec korytarza.
—Tam.
—Mała.
Ten sam, który mi przydzieliła przez telefon.
Poszliśmy tam.
Stało tam proste łóżko, stara komoda i małe okienko z widokiem na dziedziniec.
Dokładnie tak, jak opisała.
—Mamo, nie powinnaś była tego robić — zaczęła.
Przerwałem jej delikatnie.
—Ale tak.
—Mówiłaś, że najważniejsze jest, żebyście wszyscy czuli się komfortowo.
—Mogę się wszędzie zaaklimatyzować.
Nikt nie odpowiedział.
Rodzice Laury wymienili niezręczne spojrzenia.
Dzieci, nieświadome napięcia, zapytały, gdzie mogą położyć swoje plecaki.
Wróciliśmy do dużego pomieszczenia.
Tam, gdzie stała moja ulubiona kanapa, stał teraz duży składany stół z ustawionymi na nim krzesłami.
—A salon? — zapytała Laura.
„To jest wspólna przestrzeń” — wyjaśniłem.
„Przy takiej liczbie osób dom powinien prawie funkcjonować jak w hostelu rodzinnym”.
„Bardziej praktyczny, mniej luksusowy”.
Álvaro przeczesał dłonią włosy.
„Mamo, myśleliśmy… że to będzie normalny dom wakacyjny”.
Po raz pierwszy od przyjazdu spojrzałem na nią prosto w oczy.
Leave a Comment