Kupiłam dom na plaży za odziedziczone po mężu pieniądze, mając nadzieję, że w końcu znajdę spokój.

Milczałem przez kilka sekund, patrząc przez okno na morze.

—Oczywiście… — odpowiedziałem w końcu.

—Świetnie.

—A żeby było wygodniej, możesz wziąć mały pokój z tyłu.

—Sypialnia główna jest lepsza dla nas, z dziećmi, wiesz.

—Wiesz.

Jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.

Przełknąłem ślinę i uśmiechnąłem się, chociaż on tego nie widział.

—Tak, synu.

—Nie martw się.

—Upewnię się, że wszystko jest gotowe.

Odłożyłem słuchawkę i stanąłem nieruchomo na środku salonu.

Patrzyłem na świeżo pomalowane ściany, zasłony, które sam uszyłem, na dużą sypialnię, w której w końcu mogłem spać bez płaczu.

Coś we mnie stwardniało jak gips, kiedy wyschnie i nie da się go już ukształtować.

Pracowałem bez przerwy przez trzy tygodnie, zanim przyjechali.

Przestawiałam meble, opróżniałam szafy, rozbierałam rzeczy, które miałam nadzieję uporządkować.

Kiedy w końcu zaparkowali przed domem i śmiejąc się wysiedli z samochodu, siedziałam już na tarasie, czekając na nich.

„Mamo!” krzyknął Álvaro, niosąc walizki.

„Nie możemy się doczekać, żeby zobaczyć dom!”

Otworzyłam drzwi i pozwoliłam im wejść pierwszym.

Minęło niecałe dziesięć sekund, a ich uśmiechy zniknęły.

Weszli, rozmawiając jednocześnie, dzieci biegły korytarzem, a Laura lustrowała przestrzeń cichym, krytycznym spojrzeniem, które zawsze wprawiało mnie w zakłopotanie.

Ale kiedy skręcili w lewo – tam, gdzie wcześniej był przestronny salon z widokiem na morze – nagle się zatrzymali.

Ściana między salonem a główną sypialnią zniknęła.

Zniknął też apartament.