Kiedy miasto zalała powódź, żołnierz piechoty morskiej postawił dziecko ponad prawem i odkrył prawdę o zbawieniu.

ROZDZIAŁ CZWARTY: ZAKRĘT PONIŻEJ POZIOMU ​​WODY

Trzy dni później Marcus zabrał Rowana i Milo do starego domku myśliwskiego, który zostawił po sobie jego ojciec, głęboko w górach za miastem.

Wmawiał sobie, że to tymczasowe.

Wmawiał sobie, że to strategia.

Ale rąbając drewno na opał na ganku, gdzie sosny pokrywał szron, zdał sobie sprawę, że to co innego.

Ukrywanie się.

Milo zaczął kaszleć, wystawiając cierpliwość Marcusa na próbę.

Zapasy się kończyły.

Napięcie rosło.

Wtedy ktoś zapukał.

Nie do drzwi.

Do radia.

Marcus zostawił przenośny skaner na kuchennym stole, który cicho grał. Zatrzeszczał i ożył, szumy i urywane transmisje.

„…rozszerzone radio poszukiwawcze… z dzieckiem, prawdopodobnie byłym wojskowym… zachowaj ostrożność…”

Rowan spojrzał na niego szeroko otwartymi oczami.

„Wiedzą” – wyszeptała.

Marcus wyszedł, rozglądając się po linii drzew.

Światła reflektorów migotały przez listowie.

Czuł, jak świat zwęża się w jeden, wyraźny korytarz.

„Idź do piwnicy” – powiedział spokojnie.

Rowan przytulił Milo i zniknął przez właz na strych.

Atlas stał obok Marcusa, jego mięśnie były napięte.

„Marcus Vale!” – krzyknął głos z głośnika na polanie. „Masz przy sobie nieletniego, co narusza porządek publiczny. Wyjdź z odsłoniętymi rękami”.

Serce Marcusa waliło jak młotem.

Walczył z uzbrojonymi wrogami.

To było coś innego.

Wszedł na polanę z uniesionymi rękami, ale nie w geście poddania się.