Moja narzeczona miała dość tego, co nazywała moim „wybrednym jedzeniem”. Aby udowodnić, że moja zagrażająca życiu alergia to kłamstwo, dała mi orzeszki ziemne. Kiedy zaczęło mi się zaciskać gardło, uśmiechnęła się złośliwie i powiedziała: „Przestań tak dramatyzować”. Nie wiedziała, że ​​już zużyłem ostatnie tchnienie, dzwoniąc pod numer 911. Gdy drzwi karetki zatrzasnęły się z hukiem, ratownik medyczny spojrzał na nią i powiedział pięć słów. Jej idealne życie dobiegło końca.

19:10: Ethan, serio, jeśli wmieszasz w to policję, zrujnujesz nam życie.

Griffin przejrzał je, zaciskając szczękę. „To doskonały dowód” – powiedział. Skontaktował się przez radio z centralą. „Badana Lisa Miller może być w drodze na ostry dyżur. Bądźcie czujni”.

Dziesięć minut później radio Griffin zatrzeszczało. „Pacjent jest w poczekalni. Domaga się widzenia z pacjentem”.

Ścisnęło mnie w żołądku. Ona naprawdę przyszła. Była tak oszukana, tak przekonana o swojej słuszności, że myślała, że ​​uda jej się wybrnąć z tej sytuacji.

„Zostań tutaj” – powiedział Halloway, kładąc mi rękę na ramieniu. „Griffin się tym zajmie”.

Usłyszałam zamieszanie z korytarza. Głos Lisy, piskliwy i arogancki. „Mam prawo się z nim spotkać! Jestem jego narzeczoną!”

Potem ton się zmienił. „Zejdź ze mnie! Co ty robisz?”

„Liso Miller, jesteś aresztowana za napaść z użyciem niebezpiecznego narzędzia i przemoc domową”.

„Za co? Nic nie zrobiłam! On jest szalony! Powiedz mu, żeby tu przyszedł!”

„Masz prawo milczeć…”

Jej głos ucichł, gdy ją wywlekli. Oparłam się o poduszki, adrenalina w końcu opadła. Poczułem się wydrążony.

Halloway wróciła. „Jest w areszcie. Zatrzymujemy jedzenie do badań laboratoryjnych, ale dzięki jej przyznaniu się i SMS-om mamy wystarczająco dużo, żeby ją zatrzymać. Dobrze zrobiłeś, wnosząc oskarżenie”.

„Kochałem ją” – wyszeptałem. Po raz pierwszy przyznałem się do tego w czasie przeszłym.

„Wiem” – powiedział delikatnie Halloway. „Ale miłość tak nie wygląda”.

Skutki zdarzenia przypominały wypadek samochodowy w zwolnionym tempie.

Zatrzymali mnie na noc na obserwacji, żeby obserwować reakcję dwufazową. Sam na szpitalnym łóżku, w końcu zablokowałem numer Lisy. Potem zablokowałem jej siostrę. A potem jej matkę.

Zadzwoniłem do mojego brata, Davida, o 23:00.

„Co zrobiła?” – ryk Davida był tak głośny, że zniekształcał dźwięk z głośnika. „Właśnie tam jadę. Zamierzam…”

„Jest w więzieniu, Dave” – powiedziałem, czując po raz pierwszy łzy napływające mi do oczu. „Mają ją”.

„Dobrze. Nie waż się wycofać tych zarzutów. Nie obchodzi mnie, czy będzie płakać. Nie obchodzi mnie, czy jej ojciec zaoferuje ci milion dolarów. Próbowała cię zabić”.

„Wiem”.

„Przyjadę po ciebie rano. Nie wrócisz sam do tego mieszkania”.