Włóczyłam się godzinami po cichych uliczkach naszego małego miasteczka. Powietrze było chłodne, lampy rzucały długie cienie na chodniki. Każdy krok wydawał się cięższy. Gdzie miałam iść? Rodzice mojej najlepszej przyjaciółki byli surowi i religijni; nigdy by mnie nie przyjęli. Chłopak, który był za to odpowiedzialny – mój ówczesny chłopak – już zniknął, kiedy mu powiedziałam tę nowinę. „Nie jestem gotowy na bycie tatą” – powiedział, jakbym była gotowa na bycie mamą.
O północy wylądowałam w parku. Siedziałam na ławce, ściskając torbę, a żołądek ściskał mi się ze strachu i głodu. Noc napierała i zdałam sobie sprawę, że nigdy nie czułam się tak samotna.
A potem stało się coś najdziwniejszego.
Na ścieżce pojawiła się postać, poruszająca się z zaskakującą energią jak na kogoś, kto wyraźnie przekroczył siedemdziesiątkę. Miała na sobie długi fioletowy płaszcz, niedopasowane rękawiczki – jedną czerwoną, jedną zieloną – i szalik owinięty trzy razy wokół szyi. Na głowie miała kapelusz z szerokim rondem, choć sterczały z niej kosmyki srebrnych włosów w lokach. Pchała mały wózek ozdobiony naklejkami i zwisającymi drobiazgami, które brzęczały, gdy szła.
Od razu mnie zauważyła i zamiast przechodzić przez ulicę, jak zrobiłaby większość starszych ludzi na widok samotnego nastolatka w nocy, skierowała się prosto do mnie.
„No cóż” – powiedziała radośnie, a jej głos niósł osobliwą mieszankę ostrości i ciepła. „Wyglądasz jak zagubiony ptak, który sfrunął na niewłaściwe drzewo”.
Mrugnęłam, niepewna, jak zareagować. „Ja… nie mam dokąd pójść”.
Leave a Comment