„Biedna siostra, wciąż pracujesz w tej małej firmie” – szydził mój brat na jej ślubie.

Spojrzałem przez szklane drzwi na Logana, który wciąż stał na scenie, próbując stłumić panikę śmiechem.

Powoli odetchnąłem.

„Nie dziś wieczorem” – powiedziałem.

„Jutro rano.

Zgodnie z zasadami”.

Po czym dodałem cicho:

„Ale jeśli złożyłeś obietnice bez pozwolenia, dowiemy się, jak daleko zaszedłeś”.

Ethan skinął głową.

„Rozumiem”.

Odwróciłam się z powrotem do ślubu ze spokojnym wyrazem twarzy.

Bo prawdziwe konsekwencje nie wydarzą się w blasku wesela.

Wydarzy się w świetle jarzeniówek w biurze – gdzie papierkowa robota jest ważniejsza niż duma.

Kiedy wracałam na przyjęcie, muzyka znów zaczęła grać, ale nastrój jeszcze się nie uspokoił.

Logan zszedł już ze sceny, otoczony małą grupką przyjaciół, którzy udawali, że wszystko jest w porządku.

Brielle stała kilka kroków ode mnie, wpatrując się w tort, jakby mogła cofnąć ostatnie dziesięć minut.

Mama podbiegła do mnie spięta.

„Dlaczego tak mówisz?”