W klasie zapadła cisza — ale nie z powodu napięcia.

„Wiedzieliśmy, że to nie ty” – powiedział jeden.

„Przepraszamy, że nie odezwaliśmy się wcześniej” – dodał drugi.

Alejandro skinął głową w milczeniu.

Szli korytarzem, a ich kroki rozbrzmiewały echem w prawie pustym budynku.

„Tato…” – powiedział cicho Alejandro.

„Tak?”

„Myślałem, że nikt mi nie uwierzy”.

Miguel zatrzymał się i spojrzał synowi w oczy.

„Dopóki będziesz szczery, zawsze będę przy tobie”.

Alejandro przełknął ślinę.

„To było straszne, kiedy opróżnili mój plecak na oczach wszystkich”.

Miguel zacisnął szczękę, ale jego głos pozostał spokojny.

„To nigdy nie powinno się wydarzyć”.

Pułkownik dogonił ich przy bramie.

„Sprawa zostanie załatwiona drogą administracyjną i akademicką” – wyjaśnił.

Miguel skinął głową.

„Dziękuję, Javier”.

„Nie dziękuj mi.

Za kamery… i za to, że nie zapłaciłeś”.